Wat mis ik ze allebei. Elk op hun eigen manier, omdat ze zo verschillend waren.
En mét hen mis ik zoveel dingen die bij hen horen. Het zorgen voor, de contacten die ik door hen had. Ik mis hun gewoontes en natuurlijk het contact met henzelf. Ik mis alles wat ze waren en zijn en wat er bij hen hoort en hoorde.
Eén van de dingen die ik heel erg mis is, voor hen te bidden.
Bidden voor mijn kinderen heb ik altijd gedaan. En wat was er veel om voor te bidden, als ik mijn zorgen had om hen. Toen ze ziek waren en de zorgen zo groot waren dat ik ze zelf niet in de hand had of kon overzien.
Ik kon nog maar één ding doen en dat was letterlijk hun leven leggen in de zorgende handen van God.
Bidden, dat doe ik nog steeds voor mijn jongens hier op de aarde.
Bidden voor mijn overleden kinderen, dat is iets wat niet vanzelfsprekend lijkt, maar voor mij is dat het wel.
Bidden voor mijn kinderen, is een uiting van mijn liefde voor hen. Het geeft aan dat ik hen het beste toe wens, in dit leven en ook in hun leven na de dood op aarde.
Ik weet dat ze het heel goed hebben bij Jezus in de hemel. Dat er eigenlijk niets te bidden vàlt voor hen. Ik hoef niets meer te vragen, want ze hebben alles wat ze nodig hebben.
Eigenlijk is dat iets om voor te danken. Ik ben dankbaar dat zij een leven hebben na dit leven.
En toch heb ik de behoefte om voor hen te bidden.
Bidden voor mijn kinderen, hier op aarde en in de hemel, dat gaat bijna vanzelf, omdat ik van ze houd, en ze aan niemand beter toe vertrouwen kan dan aan God.
Lieve Jezus, Vader in de Hemel,
Daar, waar Laura en Lennard óók zijn, bij U.
Ik weet het, dat U daar voor hen zorgt, beter dan ik het zelf ooit gedaan heb.
Maar toch wil ik vragen, of U voor hen wilt zorgen. Omdat ik zoveel van ze houd. Omdat Ú zoveel van ze houdt.
Omdat het Uw kinderen zijn, maar ook die van mij.
Amen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten