Nu ik niet meer voor haar kan zorgen, terwijl ik dat nog zó graag had gedaan. Ik had er alles voor over gehad.
Wat kan ik doen, behalve ervoor zorgen dat de plek waar ze begraven ligt, er netjes en verzorgd uit ziet?
Het is het laatste wat ik nog kan doen voor mijn lieve Lautje.
Toen ik in mijn gedachten vorm gaf aan het graf van Laura en het monument samenstelde, liet ik iets laten maken wat bij haar paste.
Al snel leek het me mooi om daarbij een klein rozenboogje te plaatsen.
Ik zag het voor me dat er mooie rozen rond haar lieve gezichtje zouden bloeien.
Vorig jaar toen het monument er stond, ben ik gaan zoeken naar een passend boogje. Toen ik het gevonden had, kocht ik een rozenstruik en plantte die bij haar graf, in de hoop dat het zo zou gaan groeien als ik het had bedacht.
En nu, een jaar later, is de roos gaan groeien en bloeien, de tere roze kleur van de bloemen hebben zich een weg gezocht om het hart heen en haar gezicht. Het is precies zo geworden als ik had bedacht. Lieflijk en mooi en zacht.
Een graf met een rozenboogje voor Laura is het allerlaatste wat ik ooit had willen bedenken. Toch is het geworden zoals ik voor ogen had. En hoe tegenstrijdig het ook is, ik ben er blij mee.
Mijn meisje dat ooit had moeten trouwen in een romantische rozentuin, ligt nu begraven onder een wolk van roze rozen.
Het is zo mooi om te zien, maar ook zó verdrietig.
Het is het laatste wat ik wilde, maar toch wilde ik dat het zo werd
Als ik bij haar graf sta en er naar kijk, ben ik blij en bedroefd tegelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten