Het was een korte periode waarin ik haar kende, maar ons contact was bijzonder en intens.
De aanleiding was verdrietig:
Onze dochters stierven een paar weken na elkaar, alle twee omdat ze het leven zelf beëindigden.
Daarin, in het verdriet en in de manier waarop we er mee om gingen vonden we elkaar en er ontstond een korte en intense vriendschap. Vanaf het eerste moment dat het contact er was, klikte het.
Wat voelden we elkaar goed aan en begrepen we elkaar met maar weinig woorden. We konden uren praten over onze dochters die we zo misten, maar ook over het missen, de pijn.
De herkenning was er. Helaas, maar waardevol.
Nu, na anderhalf jaar is daar een einde aan gekomen. Toen ik haar leerde kennen was ze al ziek en wist ze dat ze niet meer beter kon worden.
Zij is bij haar lieve dochter, maar moest haar andere kinderen en haar man hier achterlaten.
Het is hartverscheurend.
Hoewel het verdriet voor mij niet te vergelijken is met dat van haar gezin en familie, is het ook voor mij verlies. Deze vriendschap die zoveel te maken had met Laura, deze vriendschap waarin ik een lotgenoot had.
Deze vrouw en vriendin ga ik missen.
Een klein stukje mochten we samen oplopen. Ik ben verdrietig, maar ook dankbaar voor wat ik van haar kreeg.
Dankjewel lieve Carola ❤
Geen opmerkingen:
Een reactie posten