Naast dat ze heel veel konden delen, probeerden ze ook om nog de 'gewone' dingen te ondernemen:
Fietsen naar de Oostvaardersplassen en te laat terug komen.
Samen op zondag naar een kerk gaan en uitzoeken welke het beste bij hen paste. Liedjes schrijven en zingen over wat hen bezig hield.
Vloggen bij veel wat ze deden.
En zelfs een nachtje kamperen.
In korte tijd waren ze op een bijzondere manier met elkaar verbonden geraakt. Toen Laura overleed bleef haar vriendin ontroostbaar en ze miste haar. Ze droeg nadat Laura overleed hetzelfde hangertje aan haar ketting.
Samen hebben we een paar keer het graf van Laura bezocht.
Door deze middagen leerde ik haar wat beter kennen en had ik haar in mijn hart gesloten.
Deze week bereikte me het ontstellende bericht dat zij het leven niet meer aan kon en is overleden. Net als Laura besloot ze om niet meer op deze manier verder te willen. Ze verlangde naar rust en lichtheid.
Vandaag ben ik op de begrafenis. Wydo is er ook. Hij weet wat het is om je zus op deze manier te verliezen en wil zijn steun geven aan de zus die nu achter bleef. Samen met de familie en veel andere mensen nemen we afscheid van een lieve gevoelige jonge vrouw. Een meisje eigenlijk nog....
Wat is het verdrietig.
Wat is het schrijnend om iemand niet vast te kunnen houden en niet te kunnen overtuigen van het feit dat ze er gewoon mag zijn.
Ik zie het verdriet van de familie. De machteloosheid. Het onomkeerbare.
Ik weet welke tijd er voor hen gaat komen omdat ik er zelf doorheen gegaan ben en nog steeds ga.
Het is niet direct mijn eigen verdriet. Maar met dit verlies, is mijn eigen verdriet aangeraakt.
Losgewoeld en overhoop getrokken.
Laura was zo met dit meisje verbonden. En daardoor voelde ik ook een lijntje. Ik ben van slag en het kan niet anders dan dat ik er hele dagen over na moet denken. Bewust en onbewust.
Het is een rare onwerkelijke week waarin ik elke dag steeds zekerder weet dat ik naar de begrafenis zal gaan.
Als ik bloemen mee neem die op het graf komen te liggen neem ik er één extra mee. Een bloem namens Laura op het graf van haar vriendin.
s Middags nadat ik thuiskom ga ik naar het graf van mijn eigen meisje. Ik sta bij haar stil en denk eraan dat ze al zo lang weg is.
Een paar maanden geleden was haar vriendin nog hier bij mij op de begraafplaats.
Nu ligt zij in haar eigen graf.
Die twee meiden, wat waren ze leuk samen. En nu?
Nu zijn ze weer samen, bij Jezus.
Waar rust is en lichtheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten