Die lieve Lau...
Wat is het erg om haar te moeten missen en niets meer van haar te horen. Wat is het niet-te-doen, om haar nooit meer te horen lachen of praten, om niet meer te genieten van haar humor. Om àlles van haar te moeten missen. Het wordt niet minder, het verdriet voelt alle dagen zo mogelijk groter en dieper dan de dag ervoor.
Wat is het tegen alles in wat ik wil, afschuwelijk dat ik niets meer voor haar kan doen, dan haar graf bezoeken en over haar blijven praten, denken en schrijven.
In mijn hart leeft ze door, op die manier is ze altijd bij me, maar feitelijk is ze er niet meer. Ik weet dat, en ook dat ik daar zelf mee moet leren leven. Ook al wil ik dat niet.
Toch zijn er soms momenten waarop ik wél iets van haar hoor. Het zijn momentjes waarop ik naast dat ik er verdrietig van word omdat ze er niet meer is, ik ook merk dat ik nog steeds heel trots op haar ben, en zo blij dat juist zij mijn dochter was en is.
Het is al vaker gebeurd dat ik een berichtje krijg van één van de jongeren die tegelijk met Laura was opgenomen in de kliniek, zéker een keer of vijf. Soms al meteen nadat ze overleed, maar ook nu nog.
Ze vertellen dan iets over Laura en vragen hoe het met me gaat. Ze laten weten dat het overlijden van Laura grote impact heeft gehad, maar dat Laura zélf ook indruk heeft gemaakt op hen.
Het is tóch fijn voor me om op deze manier nog iets over haar te horen Ik zou sowieso alles wel over haar willen weten wat ik nog niet weet.
Ik krijg in deze week weer een berichtje:
"…..want Laura was echt een hele bijzondere meid. Ik weet nog dat ik me op de eerste dag in de kliniek zo alleen voelde en dat niemand van de groep contact met me zocht, behalve Laura en dat gaf me een heel fijn gevoel. Ze vroeg of ik een spelletje met haar wilde spelen. Dankzij uw dochter voelde ik me niet meer zo alleen daar en daar ben ik haar dankbaar voor....."
Ik bekijk het bericht steeds weer overnieuw. Ik ben zo blij om dit te lezen, al is het ook zo verdrietig dat ze er nu niet meer voor een ander kan zijn. Zelfs in de kliniek, toen ze zich zo naar voelde had mijn lieve Laura nog oog voor een ander en wilde ze helpen.
En dat maakt me heel erg trots op mijn meisje.❤
Geen opmerkingen:
Een reactie posten