Het is 12 februari, 's morgens vroeg.
Ik lig nog in bed en denk aan de dag die voor me ligt.
Vandaag ben ik jarig maar ik voel me niet feestelijk. Want op deze dag zal ik Laura meer missen dan op andere dagen....
Al een tijdje merk ik dat ik tegen deze dag op zie.
Ze is er niet om me met een ontbijtje te verrassen en een kadootje. En ze heeft de woonkamer niet voor me opgeruimd. Haar kamer is geen verboden toegang en ze speelt geen deuntje op haar keyboard om de feestvreugde te verhogen.
Ik mis haar zo...
Ik heb geen zin in een feestje en ik zet mijn verjaardag 'uit' op Facebook. Het liefst sla ik deze dag gewoon over.
Maar ik ben jarig. Of ik wil of niet.
Daarom is het fijn dat de jongens thuis zijn en dat er vrienden langskomen die een stukje van de dag met me doorbrengen.
Dat er post voor me is en lieve appjes en telefoontjes.
Dat er mensen zijn die begrijpen dat het gewoon een moeilijke dag is.
In de middag is het stil in huis.
Het is mooi weer en ik ga naar buiten om te wandelen.
Het spreekt vanzelf dat ik naar de begraafplaats loop, om daar stil te staan bij mijn meisje dat ik er zo graag bij had gehad vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten