Voorlopig blijft het nog wel zo, zeg ik regelmatig. Tegen degene met wie ik praat, maar ook tegen mezelf. Het missen van Laura zal er de komende lange tijd blijven, daar kan ik niets aan doen. Het kan me overvallen als ik het bedenk en besef dat ik het zal moeten ondergaan.
Het maakt me verdrietig en somber. Het is geen fijn vooruitzicht.
Ik zou iets willen doen om er aan te ontkomen. Maar dat zou niet helpen, want uiteindelijk zal ik helemaal doorheen moeten, om daarna...?
Eigenlijk is er geen daarna. Want ook in het daarna is Laura er nog steeds niet. Ik kan me nu nog niets voorstellen bij een daarna. Omdat de rouw en het missen er nu zijn en ik die niet aan de kant kan zetten.
Toch wil ik iets doen. Toch wil ik zoeken naar hoop en vooruitgaan. Ik wil zoeken naar iets wat me een beetje vreugde geeft in deze periode van verdriet en rouw.
Al een lange tijd ligt er in mijn schuur een nestkastje voor koolmeesjes.
-Ik houd van die vogeltjes, die met hun zwarte petjes en stropdasjes en hun witte wangetjes door de tuin bewegen. Hun kopjes zie ik met kleine schokjes in het rond kijken en ze hangen als kleine accrobaatjes aan de takjes van de struiken.-
Op een ochtend sla ik een spijker in de boom voor mijn huis en ik hang het vogelhuisje er aan. Ik hang pinda's op om de meesjes te lokken. Ik hoop op een paartje dat dit voorjaar in het huisje wil wonen en nestelen.
Ik kijk steeds vanuit het raam naar het huisje. En denk er aan hoe het zou zijn om de vogeltjes bezig te zien. Ze 's morgens vroeg als ik wakker word te horen roepen. En hoe er hopelijk over een tijdje jonge koolmeesjes zullen komen en uitvliegen. Iets om steeds naar te kijken en om een beetje naar uit te zien.
Iets van hoop en iets van leven.
Het missen van mijn lieve meisje zal er niet minder van worden. Ik blijf net zo verdrietig als ik was. Maar misschien helpt het me, om de komende weken en maanden een beetje door te komen en de rouw te doorstaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten