14.7.19

14 juli. Dooplied.

Het is op een mooie zondagochtend dat ik naar Zwolle rijdt. Ik ga naar de doopdienst van een lief klein meisje , de kleindochter van mijn zus.

Hoewel het een feestelijke dienst belooft te worden rijd ik er met gemengde gevoelens heen. Letterlijk bij alles wat er aan hoogte- en dieptepunten voorvalt en bij wat daar tussenin zit, moet ik denken aan Laura en wordt ik geconfronteerd met het verlies en het missen van haar.

Ik zou soms willen dat het even anders kon zijn, om gebeurtenissen 'gewoon' te kunnen beleven. Zonder dat ik, naast dat ik er blij van wordt, er heel veel van moet nadenken en ik het gemis juist dan zo duidelijk voel. Maar 'gewoon' lijkt niet meer te bestaan.

Ik besluit de gedachtestroom die er zal komen, de confrontatie en het extra missen op deze dag, 'voor lief ' te nemen. Als ik steeds wil ontwijken, kan ik bijna nergens meer heen. Want Laura gaat altijd met me mee en is er altijd bij. Het verdriet om haar hoort bij me.

Als de dienst begint, worden de baby's die de doop krijgen één voor één binnengedragen. Mijn nichtje, de tante van de baby draagt het kindje naar binnen. Het Dooplied van Sela klinkt door de zaal.

Zowel bij mij als bij haar komen herinneringen naar boven. Ruim anderhalf jaar geleden klonk dit Dooplied ook bij ons in de kerk.
Tijdens de rouwdienst van Laura.
Mijn nichtje droeg toen samen met mijn jongens, haar broers en mijn broer de kist van Laura door de kerk.

Herinneringen en gedachten vliegen door mijn hoofd. 
Twee diensten, twee verschillende gebeurtenissen komen door dit lied heel dicht bij elkaar. Het valt haast niet samen te brengen, maar toch raken geboorte en dood elkaar op dit moment.
Door de belofte die klinkt in dit lied.

Als de baby's binnen zijn begint de dienst.
Maar voordat het eerste lied gezongen wordt is er een moment van stilstaan.
De dienstleider benoemt dat het een blijde dienst is, maar dat we op een dag als deze, onze geliefden voelbaar missen.
Dat we hen er op dit moment zo graag bij gehad hadden.
Dat we op dit uur juist zoveel aan hen moeten denken.

Er wordt een kaars aangestoken om te laten zien dat we hen niet vergeten en bij hen stilstaan.
Juist in een dienst als deze doopdienst.
Een troostend ritueel tijdens een mooi en moeilijk uur.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten