Hoewel ik nog steeds dag voor dag leef, tel ik niet bewust het aantal dagen dat Laura hier niet meer is.
Er zijn wel momenten dat ik me ineens realiseer hoeveel tijd er overheen is gegaan sinds ze stierf. Steeds langer is het geleden dat ik haar kon zien, aanraken, dat ze er wás.
Ik vind het elke keer weer een moeilijke constatering dat de tijd zijn werk doet. Tijd blijft zowel een vriend als een vijand.
Aan de andere kant is het nog als de dag van gisteren dat ze nog in leven was.
Doordat het missen zo intens is en ik veel aan haar denk, kan ik me amper voorstellen dat ze al zo lang weg is.
Naast dat ze verder weg lijkt te raken is ze nog heel dichtbij.
Door de tijd heen wordt en is het rouwen anders. Niet minder, maar anders. Het komt doordat er steeds een ander licht valt op het missen en op hoe het nu verder moet en gaat.
Verdriet, moedeloosheid, depressie wisselen elkaar af. Soms het ene op de voorgrond, dan weer het andere. Over alles heen ligt de vermoeidheid, want rouwen kost heel veel energie.
Soms zijn er een paar dagen waarop het iets lichter lijkt te zijn en waarop het leven iets makkelijker gaat. Ik probeer die dagen er te laten zijn zoals ze komen, Ze óók te mogen ondergaan, net zoals ik de rouw ondergaan moet. Het zijn korte pauzes die de eindeloze rouw iets dragelijker maken.
De tijd gaat door en het betekent voor nu dat de vakantie periode er is.
Vakantie zonder Laura.. ik weet niet of ik wel vakantie wil op deze manier, maar ik heb geen keus.
Rouwen om haar stopt niet in de vakantie, maar dient zich juist extra aan. Ik heb extra tijd die zich als vanzelf laat opvullen met denken aan Laura. Het missen is groter doordat de plannen die we ooit maakten voor ooit, nooit door zullen gaan.
Toch is het goed om wél even weg te gaan. Om ondanks de rouw mijn zinnen te verzetten en andere indrukken op te doen. Om even in een andere mind-set te komen en zo hopelijk wat rust te vinden en energie op te doen.
Laura had het zeker zo gewild.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten