Waar ik ook ben in mijn huis, overal kom ik Laura nog tegen. Op sommige plekken heb ik iets neergezet ter herinnering aan haar, om bewust aan haar te denken.
Maar op andere plekken, zoals op de zolder, of op haar kamer liggen veel spullen die ik eerder sorteerde en daarna in dozen neerzette om..
Ja om wat? In de loop van de tijd zocht ik af en toe iets tussen al die spullen, waardoor het steeds rommeliger werd. Rommelig op zolder en chaos in mijn hoofd.
Al die spullen horen nog bij Laura, ze zijn een soort verlengstuk geworden van haar. Ik vind het erg moeilijk om iets weg te doen van deze dingen, omdat ik elke keer het gevoel heb dat ik een stukje afscheid neem van mijn meisje. En dat doet heel veel pijn. Het liefst wil ik alles wel bewaren, omdat het van Laura was en eigenlijk nog is. Omdat ik bang ben dat ik met het weggooien ook een stukje Laura zal verliezen.
Tegelijk liggen al die spullen me eigenlijk ook in de weg, en is het niet nodig om ze te bewaren. Want als Laura er zelf nog was geweest, dan lagen ze er vast niet meer. Haar schoolboeken had ze al lang verkocht, en har nagellakjes waren op of weggegooid. Kleine hebbedingetjes was ze vast al zat geweest, of waren kapot gegaan. Daarom vind ik dat ik af en toe best eens iets kan weg doen. En wat moet ik eigenlijk met werkboeken spelling of neon-gele nagellak?
Het gebeurde regelmatig dat ik naar boven liep om een begin te maken met opruimen. Maar even vaak liep ik weer even snel naar beneden, bij het zien van al die spullen van Laura. Té veel, té pijnlijk, té dierbaar allemaal. Ik wist niet waar ik moest beginnen en het kleine beetje moed dat ik had zonk me alweer in de schoenen bij alleen al het kijken er naar.
Toch wilde ik er echt iets mee, want hoewel afscheid nemen verdrietig is, gaven al die spullen me ook veel onrust.
Een paar weken terug komt mijn zus. We hebben afgesproken dat ze me gaat helpen. Ik weet eigenlijk heel goed wat ik al weg kan doen en wat niet, maar heb gewoon een steuntje in de rug nodig en iemand die soms net even kan helpen een knoop door te hakken. We spreken af dat het goed moet blijven voelen, en dat er niets moet.
Wat zijn er veel spullen van Laura! Als we doos voor doos bekijken, komen er herinneringen naar boven aan die gekke lieve meid die mijn dochter was en nog is! Wat was het een pracht meid, en wat is het verschrikkelijk dat ze er niet meer is! Soms lachen we om die lieverd, en dan weer moet ik huilen om wat was en niet meer terug komt.
Niet alles hoeft ineens weg. Wat ik nog wil bewaren en waar ik over twijfel laten we staan en ruimen we weer netjes op. Maar andere dingen, zoals aantekeningen voor haar school doe ik weg. Zo ontstaat er in elk geval overzicht, orde in de chaos en ruimte. Zowel in de kasten als in mijn hoofd.
Na een paar uur ben ik meer dan moe. Maar ook blij dat dit gedaan is.
De dagen er na merk ik dat het veel van me gevraagd heeft. De tranen blijven maar komen om mijn lieve meisje.
Afscheid nemen doet elke keer weer pijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten