Wat was het waardevol om mee te mogen werken. Door zelf geïnterviewd te worden voor het onderzoek en door het mogen geven van een interview aan de NOS.
Naast dat het spannend was, was het vooral iets wat ik zo graag wilde doen, om betekenis te kunnen geven.
Al zou het maar één persoon helpen.
Al zou er maar íemand anders gaan denken, en begrijpen dat zelfdoding geen oplossing is.
Al zou er maar één persoon beseffen dat hij of zij onmisbaar is en dat er hulp te vinden is.
Nu, een paar dagen later, nu ik niet meer meegenomen wordt door het toeleven hier naar toe, is het besef van Laura's sterven er weer des te groter.
Misschien helpt het een ander, maar Laura komt er niet meer mee terug.
Ik kan niets doen, om mijn lieve meisje weer in mijn leven te krijgen. Voor haar is het te laat, en daarmee ook voor mij. Ik moet verder zonder haar. Als ik het filmpje zie huil ik bittere tranen.
Het besef, dat er al was, komt nu des te harder binnen.
Het verdriet dat er altijd is, lijkt zich te intensiveren.
Ik moet mezelf weer bij elkaar zoeken, en me herpakken,
Mijn leven gaat door, maar zonder Laura.
Het is de bittere werkelijkheid.
Ik begrijp je zo goed! Ook wij hebben meegedaan aan het onderzoek. En alles wat je erover leest is zo herkenbaar, maar..het helpt niet meer voor ons! Wij moeten verder zonder onze meisjes en dat doet zoveel pijn! In verbondenheid, Corien
BeantwoordenVerwijderen💞😥
BeantwoordenVerwijderen