Oudejaarsdag.
Een dag met veel mooie herinneringen aan Laura. Ik bakte oliebollen die Laura de lekkerste van de hele wereld vond. Wat kon ze er van genieten om op die dag af te spreken met een vriendin om samen hun kleine tradities te houden. Chocolademelk drinken in het dorp en daarna bij mij lekkere verse oliebollen halen.
Op oudejaarsavond gingen we sjoelen. Iedereen zette iets in en de winnaar kreeg alles. Een vuurpijl, een kniepertje, of iets anders kleins. Laura was bloedje fanatiek!
's Nachts na één uur gingen we vaak nog even de dijk op om te kijken naar het vuurwerk boven Harderwijk. Ik had er nooit zin in, maar ging toch met Laura mee, samen met een buurmeisje en vriendin. En naderhand was ik zo blij dat ik het had gedaan. Want het waren uurtjes om nooit meer te vergeten.
Het kan allemaal niet meer met Lautje er bij. Ik bak geen oliebollen en we gaan niet sjoelen. 's Nachts de dijk op zou ik nu zo graag met haar gedaan hebben.
De jongens hebben alle twee plannen om oud en nieuw elders te zijn. Helemaal prima! Laat ze alsjeblieft hun eigen weg zoeken, ook hierin!
Ik zie behoorlijk op tegen die avond en overweeg om maar gewoon naar bed te gaan om 11 uur. Maar eigenlijk is dat helemaal geen goed idee.
Er komen lieve vrienden van me, die de avond met me doorbrengen. Ze gaan mee naar de kerk en in de dienst zingen we een lied waarbij we als gemeente weer aan Laura terug denken. Het 'Dooplied' van Sela . Dat is mooi en fijn! En ook verdrietig.
Het lied klonk toen Laura de kerk uit werd gedragen na de samenkomst en we zongen het de zondag er na ook in de kerk.
De avond brengen we al pratend door. Genoeg gespreksstof. Als het over Laura gaat en over alles wat er is gebeurd houd ik het lang vol.
Nieuwjaarsdag.
Een nieuw jaar. Een heel lang jaar zonder Laura.
Ik vind het moeilijk. Veel mensen wensen elkaar het beste toe aan het begin van het jaar. Er klinkt verwachting in door. Hoop op mooie dingen die er zullen komen.
Ik kan het niet verdragen.
Want hoe kom ik dat hele lange jaar door zonder mijn lieve meisje? Als ik haar ga missen bij alles wat we mee maken? Als zij geen deel neemt aan de herinneringen die we gaan maken? Natuurlijk is ze er bij in mijn hart. Maar dat kan me niet troosten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten