Daar ga ik. Op weg naar Almere voor een gesprek met een aantal mensen van de kliniek. Ik zie er niet tegenop. Ik zie er juist naar uit.
Het is al weer een poos geleden dat ik deze mensen sprak. Ze hebben met elkaar, ieder met eigen professie, heel goed voor Laura gezorgd en lieten zich er niets aan gelegen om zich voor haar in te spannen.
Ik heb grote bewondering voor deze mensen gekregen en voor het werk wat ze doen. Zij maken een enorm verschil voor jongeren zoals Laura, die kampen met depressie of angst, of andere psychiatrische problemen. En ze maken verschil voor ouders zoals ik.
Ik rijd de vertrouwde route. Altijd als ik hier in de toekomst zal rijden, zal ik aan de kliniek en aan Laura moeten denken. Het is onlosmakelijk met haar verbonden geraakt.
Als ik aankom neem ik plaats in de wachtruimte waar ik regelmatig heb gezeten.Vaak met Laura.
Het is raar om hier te zitten en te kijken naar andere ouders, die hier samen met hun kind zijn.
Ik kom hier óók voor mijn kind, maar ze is er niet meer.
In de afgelopen weken mocht ik aangeven waar het gesprek over moet gaan. Ik heb mijn vragen al eerder doorgemaild, en heb er nog een paar bij bedacht.
We praten over Laura.
Over haar laatste weken.
Over wat er zich in haar hoofd heeft afgespeeld.
Over de laatste middag.
Over het laatste uur.
Ik word bijgepraat door de mensen van de kliniek.
Maar ik kan hen óók bijpraten. Laura hield dagboekjes bij waarin staat wat haar bezig hield. Hierdoor kunnen we haar beter begrijpen.
En er zijn afscheidsbriefjes. Het is aangrijpend en heftig.
Ik wil dat het niet nodig was dat ze deze briefjes schreef. Maar het is toch fijn dat ze ze heeft na gelaten.
Het is intensief en het is veel. Maar het is goed om dit te doen. Om met elkaar te praten over hoe het heeft kunnen gebeuren dat we met elkaar Laura niet konden overtuigen dat haar leven de moeite waard was en is.
Ik ben blij met- en geraakt door de betrokkenheid die er ook nu nog is. Ik lees die in de ogen van deze mensen en hoor het in wat ze me vertellen.
Na anderhalf uur is de tijd om. We nemen afscheid en ik bedank hen voor hun inzet en hun betrokkenheid. We spreken af om later nog eens contact te hebben. Omdat er weer nieuwe vragen zullen rijzen, of omdat er nieuwe informatie naar voren komt.
Als ik weer thuis ben komen de emoties.
Het heeft veel met me gedaan om daar te zijn.
Om te benoemen wat er gebeurd is, wat zo veel impact heeft op mijn leven.
Om de sfeer weer te proeven van de kliniek, daar waar Laura was en waar de mensen zijn die haar kenden.
Omdat ik in het afgelopen jaar zoveel met Laura en met deze mensen heb meegemaakt.
Om alles wat er door mijn hoofd gaat.
Omdat Laura, waarover het vanmiddag ging, hier niet meer is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten