25 januari. Knipoogjes in de berm.

Vandaag komen Yvonne en Lianne. Mijn nichtje en haar vriendin. Zij waren ook alle twee bij de begrafenis, waar Lianne de foto's maakte.

We hebben afgesproken om bij te praten, over die dag en over Laura. Er is zoveel te vertellen en te delen. We hebben alle drie onze eigen gedachten over wat er is gebeurd en het is fijn om zo bij elkaar te zijn en het met elkaar over haar te hebben.

Over de verdere invulling van de middag hebben we het nog niet gehad, maar dat komt goed. We gaan in elk geval naar de begraafplaats. Even een stukje lopen. En letterlijk stilstaan bij Laura. Uiteraard gaan we ook naar het grafje van Lennard.

Er zijn nog bloembolletjes over die we kregen rond de begrafenis van Laura. Als ik wil dat die dit voorjaar nog bloeien, moeten ze toch echt de grond in.  
De meeste zijn geplant op het graf van Laura. En ook op het grafje van Lennard zijn een aantal van die bolletjes geplant. Daarna had ik er nog een aantal over die ik in mijn tuin een plekje heb gegeven. De allerlaatste bollen liggen nog te wachten om ook de grond in te gaan.

Ik bedenk deze week een plannetje om ook die laatste bolletjes een goede bestemming te geven.  Ik durf het niet zo goed alleen te doen, want het ziet er misschien een beetje raar uit als ik het doe. Maar met deze twee meiden durf ik het wel. Als ik het ze voorstel zijn ze meteen enthousiast en doen ze mee.

Als we naar de begraafplaats gaan, nemen we een schepje mee en het tasje met de laatste bollen. Onderweg stoppen we steeds en maken we in de bermen een kuiltje in de grond waarin we een bolletje doen. Zo maken we een spoor van mijn huis naar de begraafplaats. Over een poosje als ze hopelijk uit gaan komen is de weg naar het graf van Laura en Lennard versierd met narcissen en blauwe druifjes.

Het is een beetje onwennig in het begin, maar al snel hebben we de smaak te pakken. We letten niet zo veel meer op de mensen die ons een beetje raar na staren. We doen gewoon wat we willen doen en markeren de route naar de begraafplaats.

Het is goed om dit samen te doen. We zijn niet zomaar bolletjes aan het planten in de bermen. We zijn bezig voor Laura. We denken aan haar en we doen het voor haar. Als ik straks in het voorjaar naar de begraafplaats loop of fiets wijzen de bloemen me de weg.

Elke bloem zal een knipoogje zijn dat me aan Laura doet denken, voortaan als ik een narcisje in de berm zie staan, waar dan ook, denk ik aan Laura.