2 juni Het is stil.

Het is stil, zo lijkt het.

De laatste weken heb ik niet geschreven. 

En daardoor lijkt het stil. 

Na het eerste jaar, met alles een eerste keer zonder Laura,  gaat het rouwen door en blijft het verdriet op de voorgrond aanwezig.

Een tweede jaar zonder laura is niet makkelijker. De rouw is intenser omdat de realiteit is doorgedrongen. 

Het is niet lastig voor me om over al die tweede keren ook te schrijven, maar toch is het hier stil.

Misschien heeft het te maken met de tweede keren dat ik minder schrijf.

Maar het komt ook door de tijd die ik doormaak.

Van beseffen dat Laura niet meer terugkomt.
Van intens missen en verdrietig zijn.

Een tijd van zoeken naar hoe dan verder.
Van vechten om de dag aan te gaan en door te komen.

Het ís niet stil, het stormt.

Maar toch is het ook stil. 

De oorverdovende stilte van het missen. Nooit meer haar stem horen, haar lach of haar horen zingen.

Nooit meer...
Het is zo definitief. 

Het lijkt hier stil, maar niets is minder waar.
Het is stil in de storm van mijn leven.