Ik weet dat deze dag er aan komt, maar door het verdriet om Laura dat zo op de voorgrond staat, kan ik me er minder goed op voorbereiden.
Als ik deze week richting Zwolle rijd is de weg over de dijk dicht en ik moet omrijden. En die situatie triggert. Ineens spelen de gebeurtenissen die 17 jaar geleden plaatsvonden, zich als een film af in mijn hoofd.
De supersnelle bevalling van nog geen twee uur. De schrik van de verloskundige, die meteen ziet dat Lennard meerdere afwijkingen heeft.
De rit naar het ziekenhuis, zo snel mogelijk in de auto met mjjn net bevallen lijf, over de dijk die -ook toen- afgesloten is voor het verkeer.
Later op de avond van het Sint Jansdal naar het WKZ IN Utrecht. Op een brancard in de ambulance, met Lennard in mijn armen. Weer de schrik, van de artsen daar, als ze Lennard zien. Hun vermoedens van de oorzaak van zijn aandoeningen maken dat hun gezichten ernstig staan.
Bij het zien van die ernst en schrik, dringt het langzaam steeds meer tot me door dat het er echt niet goed uitziet en ik realiseer me dat daarmee mijn leven anders zal worden dan ik me heb voorgesteld.
Hoe anders...? Gelukkig kan ik dat nog niet bedenken.
Door deze herinneringen die zich aan me opdringen wordt ik er bij bepaald dat het bijna 24 juni is, de geboortedag van Lennard.
Een dag waar ik bij stil moet en wil staan.
Ik merk dat het ingewikkeld is om er ruimte voor te maken, omdat het verdriet om Laura zo groot aanwezig is. Tegelijkertijd wil ik er niet aan voorbijgaan.
Morgen is het 17 jaar geleden dat Lennard werd geboren. Samen met de rouw om Laura die er is zal het een rare dag worden. Mijn aandacht verdelen tussen deze twee rouwprocessen is iets wat ik niet kan sturen.
Hoewel ik dat misschien zou willen.
Morgen ga ik zien wat die dag zal brengen, want vandaag is vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten