De lucht breekt open. Het wordt licht.
Vanavond is zo'n avond.
Het is alsof ik de hemel inkijk.
Het licht, de kleuren...
Ik kijk en wil Laura daar ontdekken.
Ze voelt even dichtbij, want ze is dáár, waar het licht is.
Het voelt voor even niet ver weg, maar toch ook onbereikbaar.
Ik kijk, ik verlang, ik mis...
Hoe zal het zijn om daar te leven?
Hoe zal het Laura daar vergaan?
Wat zal ze genieten en wat zal het mooi zijn om haar te zien zoals ze is bedoeld.
Ik krijg weer dat gevoel van heimwee,
naar wat was en naar wat nog komen moet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten