Gisteren was het al zo ver dat er twee onderzoekers bij mij thuis kwamen voor een uitgebreid interview. Het bleek het eerste interview te zijn dat voor dit onderzoek werd afgenomen.
Ruim twee uur vertel ik over Laura en beantwoord ik de vele vragen, die als doel hebben duidelijk te maken wat de oorzaak was van haar keuze om niet meer te willen leven.
Ik vind het ook nu fijn om over Laura te kunnen vertellen. Ik ben zo trots op haar om alles wie en wat ze was. Als ik haar foto laat zien zijn we alle drie even stil. Zo'n mooie lieve meid... niet meer in leven... Het is niet te bevatten.
Hoewel het fijn is, is het ook pijnlijk. Om te vertellen over haar moeilijke momenten, haar strijd en haar depressie. Om te benoemen hoe ze er aan toe was en hoe ze niet meer wist hoe ze verder moest.
Vertellen over Laura als klein meisje, als schoolkind en over de tijd dat Lennard er was. Over Laura als pubermeisje en als studente. En op hat laatst over haar opname en alles wat er toen grbeurde. Haar hele leven komt voorbij in één ochtend.
Na afloop ben ik moe en leeg, maar ook voldaan.
Het voelt niet moedig of dapper om dit te doen. Ik hoefde er niets voor te overwinnen. Ik wilde, móest hieraan meedoen omdat ik zo nog iéts kan doen. Ik vind er zingeving door.
Het sterven van Laura lijkt zo zinloos en is onomkeerbaar.
Door dit onderzoek krijg ik haar niet terug. Maar ik hoop van harte dat het helpt om het aantal zelfdodingen onder jongeren terug te dringen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten