Het doet me allemaal erg denken aan hoe mijn leven er uit ziet nadat Laura overleed. Daarna stond mijn eigen wereld ook op zijn kop en tegelijk stond het stil. De corona crisis geeft gedachten en gevoelens die mijn rouwproces verstoren.
Niemand weet hoe het verder gaat en we vragen ons af of we ooit weer naar het oude normaal terug kunnen. Dat is wat ik ook na Laura's sterven ervaar. Er is niets meer vanzelfsprekend, want haar verlies heeft impact op alle terreinen van het leven. Inmiddels weet ik dat het nooit meer zal worden zoals het was. Terug naar het normaal zal er niet meer zijn.
Wat me nog het meest aan het denken zet, is dat mensen hun laatste weken in eenzaamheid moeten doormaken. Sterven in eenzaamheid is schrijnend. Juist in de dagen van kwetsbaarheid, is nabijheid zo onmisbaar. Het brengt me terug naar het overlijden van Laura. Ze was daar alleen op haar kamer, en ze overleed in eenzaamheid, zonder dat ik iets voor haar kon doen. Het geeft me een machteloos en verdrietig gevoel.
Lees mijn gehele blog hierover op de website van Ik mis je
Geen opmerkingen:
Een reactie posten