11 november. Ik denk aan die avond...

Het is de tweede zondag van november. Morgen is het de 12^e van de maand, de sterfdag van Laura.

12 November was vorig jaar op een zondag, en daarom voelt het vandaag al alsof het een jaar geleden is dat zij overleed. Eigenlijk zijn het twee dagen waarop ik er zo aan terug moet denken.

Vandaag zijn we thuis, maar morgen zijn we het eerste deel van de dag weg. We gaan de sterfdag van Laura op een bijzondere manier markeren.

Deze zondag is al een lastige dag om door te komen. De jongens zijn er allebei en mijn broer is er.

Als het uur waarop Laura overleed steeds dichterbij komt, wordt het stiller in huis en merk ik dat we allemaal terug denken aan hetzelfde tijdstip als vorig jaar.

Ik denk aan de plaats en de situatie waarin ze zich bevond. Hoe eenzaam ze zich gevoeld moet hebben en hoe wanhopig. Zó dat het haar het beste leek om er niet meer te zijn.

Ik denk aan die avond waarop de politie voor de deur stond, die ons het verschrikkelijkste vertelde wat ik ooit gehoord heb. En aan die afschuwelijke uren daarna in het ziekenhuis, waar ik mijn meisje zag, niet meer in leven...
Ik denk er aan dat we al een heel jaar zonder haar verder gingen, wat onvoorstelbaar is, maar toch waar. 

Ik loop een jaar later op deze zondag, op dezelfde tijd van haar overlijden op de begraafplaats.
De enige plek waar ik op dit moment wil zijn.
Ik sta bij haar graf, zoals ik het afgelopen hele jaar al zo vaak gestaan heb.
Daar breng ik bloemen.
Want meer kan ik eigenlijk niet doen.