Veel mensen appten me deze weken , of spraken me even aan. Een hand op mijn arm of om mijn schouder, en er waren extra kaartjes bij de post. Wat doet het me goed, dat er aan me gedacht wordt, nu er iemand in mijn omgeving uit het leven stapte.
Vaak stelden mensen zich voor dat het zo erg moet zijn dat alles nu voor mij ook weer open zal liggen aan pijn en verdriet. Dat alles weer terug komt.
En zeker, wat er is gebeurd heeft me van slag gemaakt.
Het waren de overeenkomsten met het overlijden van Laura waardoor ik geraakt werd en natuurlijk ook het plotselinge overlijden van deze vrouw zelf. Het me zó goed kunnen voorstellen wat er in het gezin gebeurde en gebeurt nu zij er ineens niet meer is.
Toch voelt het niet alsof de wond weer open is gegaan.
De wond die ontstond toen Laura stierf, was en is nog niet geheeld, maar voelt al die tijd nog aan als open en rauw. Haar sterven voelt als de dag van gisteren. En het neemt nog steeds het grootste deel van mijn denken in beslag. Het is er nog steeds, dagelijks en elk uur van de dag.
Het aanraken van die wond die nog open ligt geeft extra gedachten en gevoelens, maar het sterven van Laura was en is nog altijd dichtbij voor mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten