Een gezellige dag in het dorp, waar de kalfjes op de grote parkeerplaats op hun mooist getoond en gekeurd worden. Er is van alles te doen op agrarisch gebied en er klinkt een visserskoor. Op en top gezelligheid.
Als ik boodschappen ga doen komt de reuring me tegemoet. Ik ga snel de winkels in en uit waar ik moet zijn en dan meteen weer naar huis. Ik trek het niet die gezelligheid en drukte. Het staat in schril contrast met het verdriet dat ik heb en in me zit. Het voelt vervreemdend om daar te lopen. Het onbezorgde, het vrolijke. Het past gewoon niet.
Dan komen herinneringen naar boven. Bij de bakker worden oliebollen verkocht. Het doet me aan Laura denken. Het was voor haar traditie om op deze dag een oliebol te halen en er heerlijk van te genieten. Het gewone boodschappen doen kost op deze manier meer energie dan anders.
Ik denk aan die andere Pinken dag, al veel langer geleden. Toen ook Lennard er nog was. In de middag liep ik met Laura en Lennard langs de kalfjes en lieten we hem er één aaien. Hij kon ze niet zien, maar wel ruiken en voelen. Het leverde een prachtig plaatje op.
De eerste keer dat Laura er tijdens deze dag niet meer is laat me er weer anders naar kijken.
Het is mooi en lief en verdrietig, het is bitterzoet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten