15 september. Deze zelfde auto.

Twee dagen geleden was er een begrafenis.
Ik ga naar de kerk om de familie te condoleren en de dienst bij te wonen. Ik wil er zijn voor hen, nu zij voor een deel hetzelfde meemaken als ik, 10 maanden geleden. Wat doet het me veel als ik bedenk hoe groot het verdriet voor hen moet zijn.

Ik probeer te bedenken wat ik kan verwachten tijdens deze ochtend. De confrontatie zal groot zijn, maar door me voor te bereiden probeer ik het mezelf draagbaarder te maken.

Ik bedenk dat het verdrietig zal zijn om de familie te zien en hoe het voor hen zal zijn vandaag.
Ik bedenk dat ik terug zal denken aan mijn eigen verlies, al gaat het vandaag niet om Laura.
Ik probeer te bedenken dat ik er voor hen ben en niet voor mezelf.
Ik bereid me er op voor om de uitvaartondernemer te zien en zijn medewerkers, omdat ik weet dat het dezelfde mensen zijn die er waren tijdens de begrafenis van Laura.

Ik kom aan en ga in de rij staan, die lang is en steeds langer wordt. Als ik aansluit, en langzaam verder loop, sta ik ineens naast de rouw auto.
Ik slik en slik. Ik word warm en koud tegelijk.

Het liefst zou ik weggaan van deze plek, want in deze zelfde auto, heeft ook de kist gestaan met mijn lieve meisje er in. De kist met hartjes versierd. Waarin ik haar voor het laatst heb gezien en haar nog kon aanraken, al was ze er eigenlijk ook niet meer.
Deze auto heeft haar naar haar laatste rustplek op de begraafplaats gebracht.

Hierop had ik me niet voorbereid. En het komt binnen. Ik loop verder met de rij mee. En wordt meegenomen met wat er de rest van die ochtend gebeurt.

Het is een indrukwekkende dienst.
Maar als ik later thuis ben blijft dat ene beeld me steeds maar bij:

Ik sta naast dezelfde auto waar mijn lieve Laura in lag, in een kist met hartjes.