12 oktober. 11 Maanden....

11 Maanden…

11 Maanden lang gaat mijn leven verder terwijl Laura er niet meer is.
Nog een maand, dan is het een heel jaar geleden.

Bijna alle seizoenen zonder haar. Zonder haar humor en haar nukken.

Zonder haar lieve zorgzaamheid en hart voor anderen.

11 Maanden zonder mijn lieve meisje met wie ik zo’n bijzondere moeder-dochter band had en nog steeds voel.

Ik vind alleen de gedachte al, dat ze er zo lang niet meer is verdrietig.

Haar afwezigheid voel ik elk moment van de dag, vanaf dat ik opsta tot ik naar bed ga. En als ik 's nachts wakker lig is daar meteen het bittere missen.

Ik merk dat het toeleven naar haar sterfdatum veel met me doet. Er bouwt zich spanning op, omdat ik er zó tegenop zie en omdat ik niet weet hoe ik die dag door zal moeten komen. Niet omdat ik niet weet wat ik moet doen, maar omdat het zo zwaar is en zal zijn.

De realiteit van haar sterven blijft me steeds verder doordringen waardoor ik meer en meer besef dat ik haar hier nooit meer terug zal zien. En dat maakt het missen intenser.

De weken zijn zwaar om door te komen. De ervaring na het sterven van Lennard heeft me geleerd dat dit de komende tijd niet beter zal worden.

Bij alles wat ik doe voel ik voortdurend het grote verdriet. Het zit aan de oppervlakte, vlak onder het uiterlijk van het gewone leven. Mijn tranen zitten hoog en er is niet veel voor nodig om ze te laten stromen.

Het gewone leven… Het voelt al zo lang niet meer gewoon, maar moet toch doorgeleefd worden.

Ik weet niet meer hoe het voelt om zorgeloos te zijn, zonder verdriet en gemis. En ik weet niet meer hoe het voelt om vol verwachting naar de toekomst te kijken. Het leven bij de dag is daardoor noodzaak geworden om het vol te kunnen houden.

Het leven volhouden en het rouwen tegelijk, kost veel energie en dat maakt dat ik me ongelofelijk moe voel.

Moe als de dag nog moet beginnen en als ik probeer om een aantal dingen per dag te doen. Bijna alle energie die er is, gaat op aan rouwen. Terwijl ik inmiddels ook twee dagen in de week werk en het huishouden probeer bij te houden.
Toch moet ik verder, ook deze maand door.

Wat ben ik blij met de mensen om me heen, die me er door slepen. Die steeds blijven vragen hoe mijn dag was. Die met me wandelen, praten, me aanhoren en met me meeleven.

Mensen die appjes of kaartjes blijven sturen en voor me bidden.

Ik krijg mijn lieve Lau er niet mee terug. Maar ze lopen en leven een stukje met me mee.
Het rouwproces doorlopen moet ik zelf doen, maar met steun van al die mensen wordt het een stukje draaglijker.