We rijden op de snelweg naar een dorp aan de rand van de Betuwe. Samen met een vriendin ben ik op weg naar een lezing die zal gaan over depressie en zelfdoding onder jongeren. En over de rouw daarna.
De spreekster heeft zelf haar dochter verloren aan zelfdoding en is naast moeder, ook psychiater. Ik had al eerder gelezen over het boek dat zij hier over schreef, waarin haar dochter Jitske centraal staat. Het onderwerp had mijn interesse omdat het vanuit de ouder maar ook van de kant van de professional wordt belicht.
Toen ik het boek "Geen angst, geen pijn, geen leven, de veerkracht voorbij", een paar dagen voor de lezing in handen kreeg heb ik het in één keer uit gelezen. Hoewel er verschillen zijn met wat er met Laura gebeurde, vond ik ook heel veel overeenkomsten.
De snel opkomende depressie, de opname, de zoektocht naar de goede behandeling.
Het álles wel willen doen om je kind te helpen, maar het niet kunnen.
En na bijna een jaar, als het lijkt alsof het ietsje beter gaat, ineens toch de schok van het overlijden.
Daarna de ontreddering, de vragen, de rouw en de pijn die je draagt als je je kind zo ineens moet gaan missen.
Op de dag van de lezing ben ik gespannen. Hoewel het me bezig houdt en het me erg interessant lijkt, weet ik niet zo goed wat ik verder van de middag moet verwachten. Er zullen andere ouders zijn die hun kind aan zelfdoding hebben verloren. Ben ik er wel aan toe om de verhalen te horen die zij misschien ook zullen vertellen?
Wat gaat het verhaal van de spreekster met me doen? Ik hoop vooral herkenning te vinden, maar zal dat er ook zijn?
De lezing bestaat uit twee delen. Het eerste over depressie bij jongeren en wat daar bij komt kijken. Het tweede deel gaat over rouw na zelfdoding. Ik ben benieuwd hoe zij na vier jaar terug kijkt op haar rouwproces tot nu toe, en hoe ze er doorheen is gekomen.
Het is een verdrietig en voor mij reëel verhaal. Een verhaal waarin ik veel van ons eigen laatste jaar met Laura herken.
In de pauze heb ik even contact met deze moeder en we praten door over de vele overeenkomsten ondanks de verschillen.
Wat is het bijzonder om elkaar te ontmoeten als moeders die hetzelfde mee hebben gemaakt. Herkenning te vinden in elkaars verhaal en emoties en elkaar te begrijpen.
Het is een intensieve middag. Hoewel het spannend was en ik het allemaal op me moet laten inwerken heb ik geen spijt dat ik ben gegaan. Vooral de herkenning, hoe verdrietig ook dat die er is, heeft me goed gedaan.
Geen pijn geen angst geen leven, de veerkracht voorbij - Stanneke Lunter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten