5 oktober 2018 - Viooltjes bij twee kinderen.

Het lijkt wel weer zomer. Als ik op de

begraafplaats loop zie ik aan de bomen dat dat niet zo is, langzaam verkleuren ze van groen naar oranje of geel.

Bij het grafje van Lennard bloeien de zomerbloemen nog, al is het niet meer zo uitbundig. 

In het randje om zijn grafje staan kleine jonge plantjes. Ze zijn daar gegroeid vanuit de zaadjes van viooltjes die ik eerder op het monumentje plantte.  In de afgelopen maanden  zijn zijn ze gaan ontkiemen en zijn ze uitgegroeid tot plantjes met kleine bloempjes er in. 

Het staat lief.

Twee van mijn kinderen liggen hier op de begraafplaats begraven.  Ik vind het nog steeds een niet goed te bevatten gegeven. Elke keer als ik daar kom, loop ik van het ene naar het andere graf. En al is de rouw om Laura nu veel meer op de voorgrond aanwezig, altijd bezoek ik ook het grafje van Lennard.

Ik neem twee van die kleine plantjes bij Lennard's grafje uit de grond. Voorzichtig,  met een kluitje aarde en wat worteltjes er aan. Daarna loop ik verder, naar het graf van Laura.

Als ik bij haar graf kom, zet ik de kleine plantjes daar bij haar neer in het zand.
Twee viooltjes van bij het graf van Lennard staan nu op Laura's graf.
Het staat lief.

Twee van mijn kinderen die hier begraven zijn, met wie ik me beide verbonden voel. Door de viooltjes maak ik de verbinding tussen die twee en mijzelf zichtbaar.