Tegelijk voelt het ook als afsluiten van een periode. Hoe verdrietig het ook is om de plek te bezoeken waar mijn meisje ligt begraven, ik heb me gehecht aan het stukje grond.
Talloze malen ben ik daar geweest om aan haar te denken en aandacht te geven aan mijn rouwproces. Het kleine stukje aarde waar ik elk seizoen van het jaar probeerde om het een plekje van Laura te laten zijn.
Door bloembolletjes te poten en ze op te zien komen. Door in de droge zomer van het afgelopen jaar talloze malen water te geven aan de plantjes die er groeiden. Door elke keer dat ik er kwam de grond aan te harken. Het gaf me rust om dit te kunnen doen, om op die manier vorm te geven aan mijn rouw.
Vandaag, 16 maanden nadat Laura stierf, heb ik de plek zoveel mogelijk leeggemaakt. Het ziet er nu weer bijna zo uit als in het begin , toen ze net begraven was. Een stukje aangeharkt zand met rode hartjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten