Het verliezen van je kind.
Het is iets wat je nooit mee wilt maken.
Het is iets wat ik zélf nooit mee had willen maken.
Als ik me vroeger indacht hoe het zou zijn, kon ik het me niet voorstellen.
Ik dacht dat ik het nooit aan zou kunnen en ik raakte al geëmotioneerd als ik het me inbeeldde. Ik bedacht toen dat ik er alles en ook alles aan zou doen om het te voorkomen.
Nu weet ik wél hoe het is om mijn kind te verliezen. Zelfs twee keer is het me overkomen. Waar ik het me toen niet kon voorstellen, kan ik het nu nog amper bevatten dat het is gebeurd.
Nu weet ik dat ik er niet alles aan kon doen om te voorkomen.
Het was duidelijk dat Laura al lange tijd worstelde met het leven en er veel over nadacht of ze nog wel verder kon of wilde.
Het gaf veel strijd, spanning, stress en verdriet. In de eerste plaats bij haarzelf en ook bij mij en veel anderen.
Nadat die strijd verloren was, kon ik voor haar niets meer doen.
Dat geeft een machteloos gevoel, niets meer kunnen doen...
Vandaag verscheen op social media een oproep van 113.nl zelfmoordpreventie. Gericht aan ouders van jongeren die in het zelfde jaar dat Laura overleed, door suïcide om het leven kwamen. In dat jaar, 2017, steeg het aantal jongeren tot 20 jaar dat omkwam door suicide enorm.
De ouders van deze jongeren worden nu opgeroepen om mee te doen aan een onderzoek naar de oorzaak van suïcide, om zo inzicht te krijgen in de problematiek met als doel het aantal zelfdodingen omlaag te brengen.
Omdat ik zo nog íets kan doen heb ik me opgegeven om mee te doen aan dit onderzoek. Niet meer voor mijn eigen meisje, zij was niet meer te redden. Hopelijk wel voor andere jongeren en hun ouders die met soortgelijke problemen te maken hebben.
En als eerbetoon aan Laura.
Via deze link kom je op de website van 113 .nl. Hier kan je informatie vinden over het onderzoek. Ook als je denkt aan zelfdoding of daar vragen over hebt kan je op deze site terecht. Zij willen je graag helpen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten