Net als vorig jaar ben ik al vroeg wakker door de vogels. Ik kan niet meer slapen en denk aan mijn meisje.
Aan dat ze vandaag jarig had moeten zijn en 21 zou zijn geworden. Dat ik zo graag haar verjaardag had gevierd en kadootjes had gegeven. Een gezellige dag met taart en vriendinnen en familiebezoek.
Ik ga al vroeg naar de begraafplaats, in alle stilte naar Laura's graf. Bloemen brengen voor haar verjaardag, die we niet kunnen vieren. Stilstaan bij haar graf voordat de dag echt begint.
De boom in de straat voor mijn huis staat net in bloei. Met wel éénentwintigduizend knoppen en bloempjes. Het is prachtig en het ziet er feestelijk uit. Ik geniet er van maar tegelijk staat het in schril contrast met het verdriet en de rouw om Laura.
s Morgens ga ik naar de kerk. Er zijn veel mensen die aan mij en de jongens denken.
Zoveel mensen die ook Laura niet zomaar vergeten. Veel mensen komen naar me toe en laten het me weten. En ik krijg veel warme knuffels.
Sommige mensen feliciteren me met haar verjaardag. Het is misschien een beetje raar, maar het is ook fijn. Want Laura is 21 jaar geleden geboren en maakte me haar moeder. Ik was ontzettend blij met haar en tot op de dag van vandaag maakt ze me trots om wie ze was en voor mij nog is.
Het is 31 maart, de zon schijnt en de boom staat in bloei. Het voelt een beetje alsof het voor mijn meisje is, op deze éénentwintigste verjaardag die geen verjaardag meer is.
Steeds weer lees ik met een bepaalde gretigheid je blogs. Omdat ik het zo herken! Omdat ik enkele weken eerder hetzelfde heb meegemaakt. Het is voor mij bijzonder dat een ander woorden geeft aan mijn gevoel. Heel veel sterkte, van een moeder die met je mee lijdt! Corien
BeantwoordenVerwijderenVoor mij ook weer bijzonder om dit te lezen Corien, ik wens jou ook zoveel kracht en liefde toe als je nodig hebt ♡
BeantwoordenVerwijderen