'Ik ga het gewoon doen!' zeg ik vastberaden.
Ik ben op mijn werk in gesprek. We evalueren de afgelopen periode. En we kijken voorzichtig vooruit. In drie maanden tijd ben ik heel langzaamaan mijn werk weer gaan oppakken. Van twee uur per week naar een hele dienst. Alles op arbeidstherapeutische basis.
Het werken gaat best goed. Als ik daar ben word ik meegenomen door de bewoners in hun eigen wereld. Het is fijn om voor hen te zorgen en te zien hoe onbevangen ze vaak leven. Ze zijn altijd blij als ik kom en ik word blij van hen.
Ik ben voor een paar uur in hun leefomgeving en wereld en niet in die van mezelf. Het lukt me om me tijdens die uren op hen te richten al is Laura er ook altijd.
En ik heb lieve begripvolle collega's die me heel veel ruimte geven. Ook dat werkt positief.
Omdat het goed gaat is het tijd voor de volgende stap. Met ingang van deze week ben ik voor één dienst per week beter gemeld. Na mijn vakantie ga ik weer beginnen met zelfstandig werken.
Het is een mijlpaal. En een behoorlijke stap om te zetten. Want met dat ik deel ga nemen aan het gewone leven lijkt het alsof ik de draad weer op pak nadat Laura overleed. Overgaan tot de orde van de dag.
Het is iets wat ik helemaal niet wil, maar wat ook niet zo is.
Verdergaan met het gewone leven, dat kan niet. Want het gewone leven is er niet meer.
Omdat Laura weg is, wordt het leven nooit meer gewoon.
De komende periode zal ik moeten wennen aan de situatie waarin ik meer en meer mijn werk oppak en daarnaast het rouwen om Laura nog steeds ten volle blijf doen.
De uitdaging is niet het werken op zich, maar het schakelen tussen de wereld op mijn werk en mijn eigen wereld van rouw.
Het is het zoeken naar de goede balans.
'Gefeliciteerd met deze stap' zegt mijn leidinggevende. Hij wenst me toe dat het werken in stijgende lijn goed blijft gaan. Dat het me goed zal doen. En dat ikzelf ook verder blijf herstellen.
Een felicitatie is het wel waard. Het voelt als een mijlpaal. Een spannende stap.
Ik ben blij maar ook verdrietig, als ik bedenk hoe het komt dat we dit hier moeten bespreken. Het zal niet vanzelf gaan maar het zal me ook voldoening brengen.
Dus ik ga het gewoon doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten