De avond dat Laura overleed was een rare hectische avond. Vanaf het moment dat de politie bij ons voor de deur stond leek het alsof er zich een film afspeelde waarin Laura maar ook ikzelf de hoofdrol speelde.
We hebben die avond in het ziekenhuis doorgebracht waar Laura heen is gebracht.
Hoewel ik behoorlijk kalm was, weet ik niet meer of ik alles wat er gebeurde goed heb onthouden.
We werden daar begeleid door een verpleegkundige die een bekende van me was.
Met haar heb ik deze week een afspraak. Ze komt bij mij thuis om terug te kijken naar wat er gebeurde.
Ook in het ziekenhuis is Laura nog gereanimeerd. Nadat dit in de kliniek gestart was en in de ambulance is voortgezet, hebben de hulpverleners heel, heel lang hun best gedaan om haar hart weer te laten kloppen. Misschien wel tegen beter weten in. Ook voor hen was het moeilijk te accepteren dat een jonge mooie vrouw er zomaar ineens niet meer kan zijn.
We bespreken in alle rust wat er die avond gebeurde en laten nog eens voorbij komen hoe het ging. Zo komen er weer een paar puzzelstukjes op hun plek.
Alles wat er met Laura is gebeurd, wordt voor mij op deze manier steeds duidelijker en mijn beeld wordt completer.
Een beetje spannend was het wel, om de gebeurtenissen van die avond weer te gaan herbeleven, maar die spanning had ik er zeker voor over.
Het was goed om op deze manier terug te kunnen kijken. Al had ik natuurlijk veel en veel liever gehad dat het niet nodig was geweest...
Kus!
BeantwoordenVerwijderen