22 juli, Vanuit de hemel...

Ik loop zoals bijna elke avond over de begraafplaats en ga onder de bomen door, waar het avondlicht schijnt. Op dit uur daar zijn vind ik prettig, net zoals 's morgens heel vroeg. De sfeer is rustig en vredig. Het kalmeert mijn onrustige hart een beetje.

Ik loop en kijk naar beneden. Ik voel me verdrietig, want wat mis ik Laura. Als ik bijna bij het veldje ben waar haar graf is, zie ik iets op de grond liggen. Het is een vogelveertje, zo-één waarvan ik dacht dat het niet echt zou bestaan. Het is uit de lucht komen vallen toen een vogel het verloor. Ik bekijk het veertje goed. Wat is het mooi gemaakt! Het is een lief mooi zacht veertje en ik moet aan Laura denken.
Laura was ook lief... en mooi... en zacht was haar karakter.

Als ik later weer op de begraafplaats kom, valt het me op dat er veel meer veertjes liggen; ik ga er in de loop van de tijd op letten. Af en toe vind ik er één die extra mooi en bijzonder is. Zo'n veertje neem ik mee naar huis. Al gauw heb ik een kleine verzameling met veertjes, gevonden op de plek waar mijn meisje ligt begraven. Als ik er thuis naar kijk geeft het me verbinding met haar.


Ik zit in de tuin en kijk naar de lucht. De
mooie blauwe lucht die me dichter bij de hemel laat voelen. Daar, heel hoog, zweven fijne wolkjes. Het zijn net veertjes.

Veertjes in de hemel en veertjes op de begraafplaats.
Laura in de hemel, maar ook in mijn hart.
Ik denk aan mijn meisje als ik deze dingen zie en bedenk.

Vanuit de hemel komen de herinneringen aan Laura naar me toe. Ik hoef er niet veel voor te doen. Ik hoef er alleen maar voor omhoog te kijken.