7 juli. Mijn vriendin wordt oma..

Mijn vriendin is er. 
We kennen elkaar al lang en zijn meer dan 35 jaar vriendinnen. We hebben heel veel met elkaar gedeeld. Lief en leed. Wat is het fijn om zo’n vriendin te hebben met wie je je hele leven optrekt.

We praten over wat ons bezig houdt. En vanzelf gaat het heel veel over Laura. Maar ook onze andere kinderen komen ter sprake.

Een aantal weken nadat Laura overleed, vertelde ze me dat haar dochter zwanger is. Maar hoewel het blij nieuws was, vond ze het moeilijk om te vertellen. En ik vond het moeilijk om te horen. 
Ik ben heel blij voor haar, maar het contrast is groot. Ik verlies een dochter en tegelijk mag zij een kleinkind verwelkomen. Het is niet op één lijn te krijgen.

Kort nadat Laura overleed realiseerde ik me dat ik nooit de oma zou kunnen worden van haar kinderen. Een groot deel van mijn toekomst is met Laura’s sterven ingrijpend veranderd. Het was een heftige en pijnlijke gewaarwording en het maakt me steeds weer verdrietig als ik er aan denk. 
Dat is wat mijn vriendin ook had bedacht en het maakt het moeilijk voor haar om over haar eigen geluk en blijdschap te durven praten.

Ik merk in de loop van de tijd dat we het er niet veel over hebben en dat zit me dwars. Als vriendinnen hebben we altijd en veel met elkaar gedeeld en besproken. En nu lijkt dat soms moeilijk te gaan worden; Ik wíl niet dat het zo gaat! 

Hoewel ik in een periode zit van diepe rouw, kan ik blij zijn voor haar. Het is voor haar een blije en nieuwe ervaring om oma te worden. Als Laura niet was gestorven hadden we het er zeker wél over gehad en had ik gedeeld in haar blijdschap.

Nu is dat niet meer vanzelfsprekend. Het sterven van Laura heeft dus ook invloed op onze vriendschap. Maar ik wil niet dat het ons uit elkaar doet groeien.

We zitten aan tafel te lunchen en ik vraag aan haar hoe het met haar dochter gaat. Ze vertelt er beschroomd wat over, en ze zegt dat ze het lastig vindt. Toch vraag ik door en ik benoem wat ik hierover had bedacht: Dat we vriendinnen zijn en dat ik ook nu met haar wil mee leven. Dat ik niet wil dat we het er niet over hebben, ook al doet het me heel veel pijn.

Het is fijn en goed om het uit te spreken naar elkaar. En om van elkaar te weten hoe we er in staan. We spreken de blijdschap uit over het nieuwe leven maar ook het verdriet om het leven dat hier nu niet meer is. We spreken het uit dat haar leven anders verloopt dan het mijne. 
Dat we het elkaar allebei gunnen om een kleinkind te krijgen, maar dat ik toch blij voor haar wil zijn, zelfs als het voor mij via Laura niet is weggelegd.

Binnenkort wordt mijn vriendin oma. Wat is het bijzonder en fijn voor haar, maar wat is het door mijn verdriet ingewikkeld om die blijdschap te delen.

Wat is het pijnlijk voor mij, al ben ik ook oprecht blij voor mijn vriendin.
Het sterven van Laura heeft impact, ook hierop.
Maar onze vriendschap hoeft er niet onder te lijden.