Ik rijd over de weg naar Almere.
Steeds als ik daar in de buurt ben, denk ik terug aan vorig jaar. Toen Laura er nog was en ik haar haalde of bracht naar de kliniek.
Toen ik nog niet wist hoe het allemaal verder zou gaan.
Toen ik er alles voor over had om haar te helpen, zodat ze zich beter zou gaan voelen.
Toen had ik nog hoop, al was ik soms de wanhoop nabij omdat mijn meisje zich zo ellendig voelde. Ik zie de gebouwen en de omgeving die me herinneren aan die tijd en er komt een brok in mijn keel. Als ik daar rijd, moet ik huilen. Omdat ik nu weet wat er daarna gebeurde.
Deze weken merk ik dat ik meer terugdenk aan de laatste maanden dat Laura er nog was.
Het was een heftige periode, waarin ze een behandeling zou ondergaan die haar moest afhelpen van haar klachten, maar die haar van tevoren ook heel veel onrust gaf.
Doordat ze er zo tegenop zag, ging het slechter met haar en raakte ze vaak in paniek.
Ik kreeg regelmatig een telefoontje met de vraag of ik wilde komen, om bij haar te zijn, of voor extra gesprekken.
Wat was er veel stress, voor mij al veel, maar nog veel meer voor Laura. Het was een verdrietige en slopende tijd.
Nu dezelfde laatste maanden van Laura's laatste jaar weer aanbreken, komt er veel bij me terug.
De sfeer in de kliniek, waar ze al bijna een jaar woonde.
De angst en stress die Laura had, wat was het zwaar voor haar!
De spanning, die ook oversloeg op mijzelf.
Alle verdrietige emoties die daar bij hoorden.
Soms kan ik weer voelen hoe het was. Ik beleef weer in mijn gedachten wat er speelde.
Het maakt me verdrietig, omdat ik nu de afloop weet.
Toen had ik nog hoop. Maar nu weet ik dat het niet meer goed gekomen is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten