Zondag 12 november. Mijn lieve meisje is er niet meer...

Het is 12 november 2017 in de avond, als de bel gaat.
Wydo en ik zijn net thuis en zitten even te praten. Als ik de deur open doe zie ik een politie agent staan.  Hij kijkt ernstig, en ik weet meteen dat hij een nare boodschap heeft. Al probeer ik het voor mezelf nog te ontkennen.

De mannen komen binnen en vertellen bijna meteen dat er iets ergs is gebeurd. Ze hoeven niets meer te zeggen... Ik weet het al. In het afgelopen jaar is het al vaak heel spannend geweest rond Laura. Ik weet dat ze het erg zwaar heeft en veel nadenkt over het leven, en ook over het niet meer aankunnen daarvan.

Hoewel ik weet wat hij gaat zeggen, komt de boodschap van de agent als een mokerslag binnen:  Mijn lieve meisje, mijn mooie dochter Laura leeft niet meer. Ze heeft zelf een eind gemaakt aan haar leven.
Het is alsof de grond onder mijn voeten wegdraait en ik weet even niet of dit echt gebeurt of niet. Ik huil en roep! En zeg tegen de agent dat hij een grap maakt, een hele foute grap! Maar hij blijft ernstig kijken en herhaalt zijn boodschap.
Ik ben overstuur en vraag het nog wel drie keer: Dit kan toch niet? Zeg dat het niet waar is! Maar tegelijkertijd weet ik dat het wél de waarheid is. Hier maak je geen grappen over.
Laura, mijn lieve mooie meisje....

Ineens word ik kalm en rustig. We moeten naar haar toe en we moeten familie bellen. Handelen!
We worden door vrienden naar het ziekenhuis gebracht. Eén van mijn broers haalt Harrold op, die net onderweg was van Zeewolde naar zijn eigen woonplaats.

We komen aan in het ziekenhuis. Daar moeten we nog een poos wachten omdat de recherche Laura moet onderzoeken. Het duurt behoorlijk lang. Dan na een poos wachten mogen we bij haar kijken. Tot dan kan ik het nog een heel klein beetje ontkennen. Ik heb haar nog niet gezien...

We lopen achter de verpleegkundige aan die ons naar haar toe brengt. Ik voel me gespannen. Hoe tref ik haar aan?  Ik wil het niet. Ik wíl haar zo niet zien!  Ik wil haar lévend zien en niet dood. Ik wéét al hoe het er uit ziet als één van je kinderen levenloos op een bed ligt... Ik wil niet...

Maar we lopen door, en het gordijn gaat op zij. Daar ligt ze... Mijn meisje, het leven is uit haar mooie gezicht en uit haar lichaam verdwenen. Het is onvoorstelbaar, onwerkelijk, maar ze is het ongetwijfeld. Wat is ze mooi!  Ook nu nog!
Het is niet te geloven, zoals ze daar ligt...  Het bewijs van waar ik niet aan wilde, wat ik niet kon geloven,  kan ik nu zien. Mijn lieve Lautje leeft niet meer.

Ik huil en pak haar hand, en strijk over de krullen in haar haar. Ik leg mijn hand op haar voorhoofd en vertel haar dat ik van haar houd, zoals ik dat de afgelopen tijd zo vaak tegen haar gezegd heb. Maar ze kan het niet meer horen...

Het is echt waar...,  mijn lieve meisje...