Het is al vroeg als ik wakker ben. De hele week slaap ik niet meer dan 4 uur op een nacht. Door alles wat er gebeurt ben ik constant 'aan', ook 's nachts. Er valt ook zo veel te verwerken...
Vanmorgen is het niet erg dat ik de slaap niet meer kan vatten. De laatste uurtjes dat Laura nog thuis is wil ik benutten om bij haar te zijn. Om half 7 ga ik zachtjes naar beneden en installeer ik me naast haar, met een glas thee en een plaid.
En net als gisteren de hele dag geniet ik nog van haar, hoe raar het ook klinkt misschien.
Ik kijk naar haar lieve gezicht, haar mooie wimpers en haar hele prachtige voorkomen. Mijn meisje... ik ben zo trots op haar!!
Het is alsof ze slaapt. In de afgelopen week heb ik haar vaak liefkozend Sneeuwwitje genoemd.
Hoewel ze al bijna een week geleden is gestorven ziet ze er nog steeds mooi uit.
Wat ben ik daar blij mee, want vandaag in de kerk willen er nog veel mensen afscheid van haar nemen. Ook daarom is het fijn dat Lau er nog zo mooi uit ziet.
Langzamerhand wordt het druk in huis. De fotograaf komt om het afscheid thuis vast te leggen, en de mensen van de begrafenisonderneming lijken er ineens te zijn. Ik heb niet eens gemerkt dat ze binnengekomen zijn. Ik stoor me aan niemand en blijf zitten bij Laura. Als het tijd is sturen ze me vanzelf wel weg.
Als het tijd is wordt Laura het huis uit gedragen. We tillen haar samen naar buiten waar de auto klaar staat waarin ze naar de kerk gereden wordt. Het is een bijzonder moment, voor het laatst verlaat mijn dochter het huis waar ze bijna haar hele leven gewoond heeft, nooit komt ze hier meer terug. Het is niet te bevatten... en zo definitief...
Het is leeg in huis als we weer binnen komen. Een kale ruimte markeert de plek waar de kist de afgelopen week heeft gestaan. We hebben niet veel tijd om er bij stil te staan. We gaan ons klaar maken voor het afscheid van onze lieve dochter en zus.
De hele week hebben we ons er op voorbereid, en hoewel het een dag is die je nooit mee wilt maken in je leven, merk ik dat ik er aan toe ben. Herkenbaar van toen bij Lennard. Het moet tóch! Dus gaan we het doen. We hebben ons best er voor gedaan, en samen met ons nog heel veel mensen meer, om er iets moois van te maken, Laura waardig! Dus gaan we. Ik ben niet echt zenuwachtig. Ik weet wat er komt, en weet hoe het voelt. Het wordt er niet makkelijker van, maar het helpt me toch.
Wat zijn er veel mensen!
De kerk zit vol. Allemaal voor Laura! En ook voor ons natuurlijk. Het is hartverwarmend. Zoveel mensen die ons komen steunen en met ons verdrietig zijn. Zoveel mensen die mét ons steun willen zoeken in het verdriet. Zoveel mensen die de moeite nemen om afscheid te nemen van mijn lieve Lau!
We lopen na de samenkomst in een lange stoet naar de begraafplaats. Indrukwekkend! De weg is op sommige plekken afgezet door de politie. De jongens en ik herkennen een aantal van hen. Zij waren een week geleden bij ons thuis om te vertellen dat Laura was overleden.
Op de begraafplaats lopen we langs het veldje waar Lennard ligt begraven, daar houden we even stil voordat we een honderd meter verderop bij het graf van Laura aankomen. De laatste plek hier op aarde waar we haar lichaam zullen moeten achterlaten.
Het laatste moet nu nog gebeuren... Ik kan nog niet geloven dat we hier zijn om Laura te begraven. Maar het is zo. Het moét gebeuren! Het moét... En dus doen we het.
Na het begraven zingen we een lied dat we ook zongen tijdens de begrafenis van Lennard:
al gaan de lichten uit.
God is er en Hij blijft,
als jij je ogen sluit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten