'Zie je er tegenop?' Die vraag krijg ik vaak in deze tijd. De kerstdagen komen er aan. De eerste kerst zonder Laura en de zevende zonder Lennard. Ik probeer er niet mee bezig te zijn. Ik weet dat het niet helpt om me er zorgen over te maken. Vaak loopt zo'n dag anders dan je kan bedenken. 'Ik ga het wel zien', geef ik als antwoord.
Kerst vieren op zich ís nog iets. Dat Jezus naar de aarde kwam had een doel. Dankzij Hem heeft Laura het nu goed en viert ze haar beste kerst ooit. Dat geldt natuurlijk ook voor Lennard. Zó kan ik Kerst vieren. Op een rustige ingetogen manier.
De rest van kerst, met complete families aan tafel, met plezier en gezelligheid...
Hoe dichter bij de kerstdagen komen, hoe minder zin ik er in heb. Er komt bij dat Wydo jarig is op de eerste kerstdag. Als het aan hem ligt slaan we het gewoon over. Ik snap het. Want het is een absurd idee om een verjaardag te gaan vieren als je zo verdrietig bent. Omdat je zus er niet meer is om het mee te vieren. Om haar dan juist te moeten missen. Het is intens pijnlijk en maakt intens verdrietig.
We besluiten het rustig te houden. Harrold is deze dagen thuis. Er komt wat familie en we eten een taartje. Het is goed om de dag zo toch te markeren.
En we gaan naar de begraafplaats, om stil te staan bij Laura en bij Lennard. Ze zijn er niet bij, maar ze zijn er wel in onze gedachten en in ons hart.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het is tweede kerstdag, 's morgens vroeg. De telefoon gaat. Mijn neef belt op om te vertellen dat hij vader is geworden van een mooi en gezond meisje dat die nacht geboren is.
Wat is het mooi nieuws! En wat ben ik blij voor hen dat het allemaal goed is gegaan en dat het kindje gezond is. Wat ben ik blij voor mijn zus en zwager die weer oma en opa geworden zijn.
Maar wat is het contrast groot. De dood en het leven zo vlak na elkaar in onze familie. Verdriet en blijdschap vermengen zich met elkaar.
Ik spreek af dat ik snel een keer kom kijken. Hoe lastig het misschien ook zal zijn, ik wil er toch heen.
Een paar dagen later houd ik een prachtig meisje in mijn handen. Ik kan er oprecht van genieten. Zó mooi gemaakt! zo lief en pril...
Maar het doet ook pijn. Ik denk er aan dat Laura net was geboren. Wat was ik trots op haar! En wat heb ik vaak gedroomd over haar toekomst. Wat zou er van haar worden? Al die dromen... en die toekomst... er lijkt niets meer van over te zijn.
Het is verdrietig, maar ik ben blij dat ik gegaan ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten