25 november. De eerste weken. - 30 november. Lennards' sterfdag herdenken

In de eerste weken na de begrafenis leef ik in een soort bubbel. Voor mij staat alles stil. Laura is er ineens niet meer. Het voelt nog zo onwezenlijk. Ik bevat het niet. Zolang ik thuis ben, in mijn eigen omgeving gaat het wel aardig. Ik kom gewoon uit bed en probeer het huishouden een beetje bij te houden. Na de rare hectiek van de eerste week met de voorbereidingen voor de begrafenis, waarin ik toch wel geleefd werd, is het heerlijk voor me om weer eens gewoon een was te draaien en dom de container bij de weg te zetten.

Ik ben niet veel weg. Thuis is veilig. Soms moet ik even weg voor een boodschapje. Maar de winkels in het dorp komen op me af. Daar gaat alles volop door, alsof er niets gebeurd is. Het voelt een beetje hetzelfde als dat je daar weer bent nadat je een kind gekregen hebt: Ziet er dan niemand dat er iets onherroepelijks is gebeurd in mijn leven?? Het verlies van Laura zit zo groot in mijn hoofd dat ik het gevoel heb dat mensen het aan me moeten kunnen zien. Maar ze zien het niet. Wat er zich in mijn hoofd afspeelt klopt helemaal niet met wat ik in de winkels zie, en dat kost energie.

Het schrijven over wat er gebeurt, komt als vanzelf. Het helpt me om mijn gedachten op orde te krijgen. Het is een uitlaatklep. ’s Avonds zit ik bij mijn tafeltje in de kamer te schrijven. Dat tafeltje is tegelijk een gedenkplekje geworden voor Laura, met daarboven het mooie hart wat ik van mijn collega’s kreeg. Naast de kast met herinneringen aan Lennard. De TV blijft nog veel uit. Het interesseert me niet wat er te zien is en het is te druk. Het gaat nergens over allemaal.

Langzaamaan begint het plan zich te ontwikkelen om, naast dat ik voor mezelf schrijf in een schrift, ook weer een blog bij te gaan houden. Het plan groeit en krijgt vorm. Behalve het opstarten van deze weblog ga ik ook schrijven als gast blogger voor de website Ik Mis Je. Ik heb contact met de web redacteur van de site en na een korte mailwisseling en een telefonische afspraak zijn we er uit dat ik regelmatig een blog voor hen ga schrijven. Bijzonder vind ik het! Het zal me helpen om te rouwen, maar ik hoop ook door mijn ervaring met verlies en rouw anderen te kunnen helpen, herkenning te geven en misschien een beetje troost.

Ik merk dat het rouwen heel vertrouwd aan voelt. Ik hoef niet meer uit te vinden hoe het moet. Het is in de afgelopen zes jaar in me gaan zitten.

Ik ontdek dat ik weet hoe ik het wil gaan doen. Sommige dingen wil ik hetzelfde doen als bij Lennard, bijvoorbeeld het schrijven, wat me zo goed helpt. Maar er zijn ook dingen die ik anders wil. Ik houd zo de regie over het rouwproces, het overkomt me minder.

Eén van de dingen die ik anders wil is het krijgen van bezoek. Het is zo fijn dat er veel mensen mee willen leven! Ik hoor van heel veel mensen dat ze een keer willen komen. Maar als al die mensen één keer komen, ben ik zo een jaar verder. En dat kan niet. Om goed te kunnen rouwen heb ik tijd nodig om na te denken en om tijd door te brengen met vriendinnen die dicht bij me staan. En ook om weer een beetje gewoon te kunnen doen, soms even geen bezoek. Zo houd ik de regie, ook over de invulling van mijn dag. En dat is voor mij goed en prettig.

De post blijft maar komen! Wat is dat fijn! Elke dag is er nog steeds een lieve kaart of soms een briefje voor me en vaak meer dan één. Het is hartverwarmend. Ik kijk nog regelmatig tussen de enorme stapel kaarten en herlees de lieve woorden. Er zijn kaarten van mensen die ik jaren niet gesproken heb, van mensen uit de periode van de lagere school. Van heel veel mensen uit mijn kerkelijke gemeente. Van lieve collega’s, van medewerkers uit het kinderhospice, waar Lennard zo vaak logeerde. Van kennissen van ver en dichtbij, van lotgenoten die ook een kind hebben verloren door zelfdoding. Het is bijzonder en het is troostend, dat er zo met ons mee geleefd wordt.

En dan is het 30 november...

Een dag die de laatste jaren beladen was, al voelde het de laatste tijd anders. Lennard overleed 6 jaar geleden op deze dag. Zoals elk jaar sta ik daar ook nu bij stil. Maar wat is het raar om te merken dat het nu zo anders is. 

Het sterven van Laura is nog vers en rauw. Het overstijgt het verdriet om Lennard. Het is nog geen drie weken geleden dat zij overleed. Het is nog zo aanwezig en neemt zoveel ruimte in in mijn hoofd. Tegelijkertijd is daar toch ook Lennard. Het is vandaag een dag die hoort bij hem en waarop ik ook aan hem denken wil.

Het is een rare dag. Alles loopt door elkaar heen. Emoties om Laura strijden om de voorrang met emoties om Lennard. Verdriet dat naast elkaar staat en dat elkaar ook raakt. 

Er komt die dag veel post, veel mensen denken vandaag speciaal ook aan Lennard. Dat doet heel erg goed!

Ik maak een mooi bloemstukje om op zijn grafje te gaan leggen. Dat is iets wat ik de laatste jaren altijd doe. Goed en fijn om te doen, om bij hem stil te staan. 

Mijn zus Frederieke komt en neemt een mooie bos bloemen mee in alle kleuren van de regenboog.  Het is fijn om naar Lennard zijn grafje te gaan en vandaag bij hem stil te staan. Maar we gaan zeker ook naar het graf van Laura. 

Het is een rare dag, waarin emoties en gedachten door elkaar lopen. Waarop ik niet weet om wie ik huil. Het is om Lennard. Het is om Laura. Het is om allebei mijn lieve kinderen.