Zondag 10 december. Een gat in de tijd.

Zomaar ineens is het half december, al een maand dat Laura hier niet meer is. Het is nog steeds onvoorstelbaar. Als ik er over na denk lijkt het alsof er een gat in de tijd zit. Ik heb geen idee hoe het ineens half december heeft kunnen worden. Die hele eerste maand  is gevuld met alleen maar Laura. Alles in mijn hoofd draait nog om haar en ik ben vooral bezig met dingen die nog over háár gaan. Ik heb geen ruimte voor iets anders. 

De TV blijft uit, en ik ben weinig weg. In de week na de begrafenis is er nog voor ons gekookt door lieve mensen van de wijk en de kerk. Daarna wil ik het zelf wel weer doen, al zijn ze in staat om nog wel een paar weken door te gaan. Het lijkt me beter om de draad weer op te pakken in het huishouden.  Als ik niet een beetje bezig blijf gaat het fout. Door dingen te doen, ook kleine dingen, blijf ik actiever en voel ik me beter. Maar teveel is ook niet goed. Het is zoeken naar een goede balans.

De jongens zijn weer gaan werken. Het is ook voor hen zoeken naar balans hierin. Soms gaat het wel en een andere keer moeten ze er aan toe geven dat het niet lukken wil.

De Sint is hier geen item. Het enige wat ik er aan doe is een chocoladeletter proberen te scoren voor de jongens. Maar ik kan de goede letters niet vinden. De enige letter die nog in de schappen lijkt te liggen is de letter L, die me gemeen aankijkt.

Ik ben druk op mijn manier. Ik heb nog flink wat afspraken staan bij de huisarts of bij de psycholoog. Bij de fysio en zelfs de tandarts. Maar er komen ook lieve vriendinnen langs waarmee het goed is om tijd door te brengen en te praten. Langzaamaan breid ik mijn contacten weer een klein beetje uit. Alles gedoseerd. 

Ook in de kliniek heb ik een afspraak.  Het is fijn om daar heen te gaan en te praten over Laura met de mensen die haar kennen en voor haar hebben gezorgd. Over hoe het met haar ging de laatste maanden en hoe we allemaal geschrokken zijn omdat ze niet meer wist hoe ze verder moest. De komende tijd blijf ik nog contact houden met verschillende mensen daar. En er zullen nog een aantal gesprekken volgen. Ik merk aan mezelf dat ik het mis om daar regelmatig te zijn. Na een jaar lang twee tot drie keer in de week daar geweest te zijn, is het ook een deel van mijn leven geworden en is het vertrouwd. 

Er komt iemand om me te helpen met het openen van de fotobestanden van de begrafenis, wat ik zelf niet voor elkaar krijg, en het maken van een back up. 

Die foto's,  dat is een gevoelig punt... Na de begrafenis van Lennard bleek dat er niet één foto gelukt was.  Dat is pijnlijk, ook nu nog. Het laatste wat we nog in beeld hadden kunnen hebben van wat bij hem hoorde. Niets meer van terug gevonden.  Op een paar foto's na, gemaakt door iemand met een mobieltje. Maar geen foto van het kistje voor in de kerk bijvoorbeeld en van de mensen die er waren.

Daarom hebben we er nu extra op gelet dat dit goed geregeld wordt. En daarom zijn we nu extra blij met alle mooie foto's die er gemaakt zijn. We kunnen ze steeds weer in alle rust bekijken, hoewel dat ook erg emotioneel is.

Ik maak  een afspraak met de kliniek voor het opruimen van Laura's spullen. Het leeg maken van de kamer waar ze zo lang heeft geleefd. Het mag op mijn tijd. Ik krijg alle ruimte. Dat is erg prettig.
Haar kamer is nog net zo gelaten als toen ze er is overleden. Het duurt nog even voordat het zo ver is, maar dat geeft niet. Het wordt precies dezelfde datum als waarop Laura vorig jaar opgenomen werd. 15 December. Hoe symbolisch is dat...