Het is een soort niemandsland. Laura is er nog, maar ze is er ook niet meer.
Mijn wereld is stil gaan staan, door het afschuwelijke gegeven dat zij niet meer leeft.
In één klap is alles veranderd. Alles waar ik dagelijks mee bezig ben. De zorg om Laura is er niet meer. De vele ritten naar Almere waar ze al bijna een jaar in de kliniek woonde. Het overleg dat ik had met de begeleiders, de therapeuten en de artsen. Het me zorgen maken om haar, de voortdurende angst dat het niet goed met haar zou gaan, dat ik elk moment gebeld kon worden en naar Almere moest komen. In het afgelopen jaar is het regelmatig gebeurd dat ik halsoverkop die kant op moest. Ook dat valt weg. Het was in me gaan zitten. En nu...
Ik bel naar mijn werk en moet vertellen aan de manager, die ook mijn buurman is, dat mijn dochter, zijn buurmeisje is overleden. De schrik is ook bij hem enorm.
De zorgen hebben plaats gemaakt voor regelen. Want wat is er veel te regelen in zo'n week. Wat moet je veel beslissingen nemen. Dingen waar je van te voren amper over na hebt gedacht moeten in een paar uur beslist worden of soms nog sneller. Hoewel... in mijn onderbewuste heb ik er rekening mee gehouden dat Laura kon overlijden en heb ik er wél over na gedacht. Het lukt me daardoor om dingen snel te beslissen en knopen door te kunnen hakken.
En ja, wat ook scheelt is dat ik dit eerder heb gedaan. Het is bijna 6 jaar geleden dat Lennard overleed, veel van wat er toen gebeuren moest weet ik nog of komt weer terug.
De begrafenisondernemer komt, dezelfde als bij Lennard, en onze dominee. De huisarts die op de hoogte was via het ziekenhuis komt 's middags. Zij heeft het afgelopen jaar enorm meegeleefd en ook nu is ze er.
Later op de middag moet ik naar Almere om kleren uit te zoeken die Laura aan moet. Gelukkig word ik gebracht en hoef ik zelf niet te rijden, want ik heb 's nachts niet veel geslapen. Ik kom op haar kamer en zie haar spullen zoals ze achter gelaten zijn die vorige dag. Confronterend is het, heftig. Maar het lukt me om de juiste kleding uit te zoeken. Een mooi roze bloesje met een sjaal, en een strakke spijkerbroek. Kleding die mijn lieve Lau, mijn mooie meisje het liefste aan heeft.
We moeten nadenken over wanneer er begraven moet worden, over een kist, over kaarten, welke en hoeveel en een adressenlijst. Over een samenkomst in de kerk. Over grafrechten, liederen die gezongen worden in de dienst en de muzikale begeleiding. Over een fotograaf. Over een foto bij het condoleance boek en een diapresentatie met muziek er onder, met foto's van mijn mooie lieve dochter. Over ....
Op maandagochtend komt één van mijn lieve zussen. Ze blijft en neemt het huishouden over zodat ik me bezig kan houden met het regelen van de begrafenis. Heerlijk is dat! Ik hoef me geen zorgen te maken over de koffie en de was en kan dat helemaal uit handen geven. Daarbij is zij heel vertrouwd voor mij en de jongens. Ze slaapt die week zelfs bij mij op de slaapkamer, net als vroeger kletsen we in bed, en ik kan huilen om mijn lieve meisje. Als ik 's nachts wakker ben en lig na te denken maakt ze een glas warme thee voor ons en weet ik ineens welke liederen we moeten gaan zingen tijdens de samenkomst. Samen schrijven we midden in de nacht op wat we in de dienst zullen zingen.
Intussen wordt het nieuws dat Laura is overleden steeds meer bekend. Ik word overspoeld door berichtjes op Whats App en Facebook. Mensen willen graag komen om mee te leven. Dat waardeer ik heel erg. Maar omdat er zo veel te regelen is lukt het niet om iedereen thuis te laten komen.
We krijgen veel hulp aangeboden en dat doet enorm veel goed. Lieve mensen uit onze wijk en kerk koken elke dag voor ons. Mensen willen ons rijden en brengen bloemen en de enveloppen van de rouwkaarten worden geschreven. Er komt een stroom van post door de brievenbus. Meeleven kan soms misschien weinig lijken voor mensen die er om heen staan, maar het is van grote waarde!
Maandagavond net na het eten komt Laura thuis. Het is wrang te bedenken dat ze het de laatste maanden niet meer voor elkaar kreeg om thuis te zijn. Ik ging elk weekeind naar haar toe om samen met haar tijd door te brengen in Almere.
En nu.. nu komt ze toch weer bij ons. Wat verlangde ik er naar om haar weer bij me te hebben. Dat het op deze manier zou zijn had ik niet kunnen denken.
Het is intens verdrietig en indrukwekkend om haar in de kist binnengedragen te zien worden. Het zal altijd op mijn netvlies blijven staan.
Laura is in het ziekenhuis verzorgd door de mensen van de begrafenisonderneming, dezelfde mensen die er toen ook waren, ook door dezelfde vrouw die samen met mij Lennard verzorgde 6 jaar geleden.
Toch is het fijn dat Laura thuis is. We kunnen haar zien, en voelen. Nog even over haar wang strijken en haar haar in een mooie krul langs haar gezicht leggen. Haar hand pakken en vasthouden, tegen haar praten, en naar haar blijven kijken, hoe mooi ze is en hoe lief...
Het is onvoorstelbaar dat ze daar zo ligt...
We hebben zo alle tijd om afscheid te nemen. Hoewel ik echt druk ben kan ik steeds een blik in de kist werpen. De kist die op dezelfde plaats staat waar vroeger de box van Lennard stond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten