11 februari. Kleine jongen (2)

Het is al wat later in de middag als ik over de snelweg rijd. Mijn bestemming is een dorp aan de rand van de Gelderse Vallei, naar de ouders en de familie van het overleden vriendje van Lennard.

Ik kom aan, er staat een lange rij mensen te wachten voor de kerk, waar ik aansluit. Het is een rare gewaarwording om nu als bezoeker bij een condoleance aanwezig te zijn, in plaats van de ouder te zijn van het overleden kind.
Het zet me aan de andere kant: Die van de omstander, in plaats van deelnemer.

Onderweg en in de rij denk ik aan de ouders en het gezin dat zoveel zorg had voor en om dit jongetje. Zij staan nu helemaal aan het begin van de periode van rouwen.
Het maakt dat ik besef dat ik, nadat Lennard overleed al zoveel ervaring heb opgedaan in het rouwen.
Dat ik na Laura's sterven al drie maanden verder ben. Het is nog niet zo lang maar toch...
Drie maanden ervaring rijker. Ik zou het liever niet hebben meegemaakt, maar ik kan bedenken dat ik daar toch doorheen gekomen ben. Dat ik het tot hier toe gered heb.

Ik kom in de zaal waar de familie staat en zie het verdriet om hun lieve zoontje en broertje.
Ik weet zo goed hoe dit voor hen is, waar ze doorheen gaan en wat hen te wachten staat.
Ik omhels de moeder van dit lieve kind en probeer er zo voor haar te zijn.
Ik schud de vader en de zussen en broer de hand en toon mijn meeleven.

Wat doet het me allemaal denken aan mijn eigen situatie zes jaar terug.
Er zijn zó veel overeenkomsten.

Ik loop door om de rest van de familie te condoleren en kom daarna bij het kistje waar het jongetje in ligt.
Het is aangrijpend om te zien.
Zijn gezichtje zo lief en herkenbaar, maar o zo stil.
Wat is het verdrietig...
Het raakt me diep.

Ik zie mijn eigen lieve Lennard weer voor me zoals hij ruim zes jaar geleden in zijn kistje lag.
Het kleine witte schaapje onder zijn armpje. Wat was het verdrietig...
Ik denk aan mijn lieve Laura met haar eveneens verstilde gezicht...
Wat is het verdrietig..

Ik loop weer naar buiten en ik huil.
Omdat het zo erg is dat deze mensen nu hun lieveling moeten missen.
Om het verdriet dat ik op hun gezichten lees.
Omdat het mijn eigen pijn aanraakt.
Omdat ik zelf mijn eigen kinderen zo mis.