Maar elke keer is het vooral weer afscheid nemen van Laura zelf.
Afscheid nemen kan ik ook bewust doen, door er naar toe te werken en er mee bezig te zijn in mijn hoofd.
Vandaag zet ik bewust een stap in het afscheid nemen van de mensen in de kliniek. Het zal nog niet definitief zijn, maar het ís een stap.
Alle sociotherapeuten van de kliniek hebben met Laura gewerkt. Zij zorgden voor haar in het dagelijkse leven en begeleidden haar bij alle dagelijkse dingen als het nodig was. Ze zagen haar als ze net uit bed kwam en aten met haar. Als ze humeurig was of slecht in haar vel zat hielpen ze haar door met haar te praten. Ze zagen in het afgelopen jaar meer van haar dan ik, omdat ze het overgrote deel van haar tijd daar doorbracht.
Omdat ze er 11 maanden heeft gewoond kende zij ze allemaal en hebben ze allemaal hun zorg aan Laura gegeven. De één wat minder en de ander veel meer.
Ik heb voor alle medewerkers een bedankje gemaakt en vandaag ga ik ze er heen brengen. Tijdens het maken er van kon ik mijn gedachten laten gaan over hoe deze mensen voor Laura gezorgd hebben en over hoe ze het laatste jaar Laura van dicht bij hebben meegemaakt.
Ik denk aan de vaak moeilijke gesprekken die er waren, samen met Laura en aan de dingen die Laura soms over hen vertelde. Aan de goede band die Laura met veel van hen had. Ik denk aan de zorg die ze voor haar hadden en die ze naar mij toe uitspraken. Als het niet goed ging met Laura kon ik met hen bellen en mijn zorgen om haar met hen delen. En soms was er gewoon ook even tijd voor mij om even te praten als ik daar was.
Ik denk ook aan de leuke verhalen die Laura vertelde over wat ze met hen meemaakte, want het leven in een kliniek is soms net als het leven thuis. Er werd gesport, gekookt, de was werd er gedaan en er werden moppen getapt. Ze gingen skaten, fietsen, knutselen, sporten en kanoën. Vaak met een hele groep waar ook de begeleiding aan deel nam. Er werden boodschappen gedaan en spelletjes. Cake gebakken en moestuintjes gekweekt. En er werden geintjes met elkaar uitgehaald. Veel verhalen heb ik wel van Laura gehoord, waardoor ik de sociotherapeuten ook een beetje leerde kennen.
Met een mandje vol hartjes loop ik op de afgesproken tijd naar binnen waar ze al op me wachten. Het voelt nog zo vertrouwd om hier weer heen te lopen, al is het ook beladen, omdat Laura hier is overleden. Toch overheerst er het gevoel dat het prettig is om hier te zijn. Ondanks dat Laura een heel moeilijk jaar heeft gehad hier, is er zo goed voor haar gezorgd.Met drie sociotherapeuten die Laura goed hebben gekend praat ik een hele tijd. Over hoe het nu gaat, met mij en met hen. Maar vooral over Laura. Wat is het fijn en bijzonder om hen over mijn meisje te horen praten. Hoe verdrietig het allemaal ook is, het doet goed om te merken dat het hen ook raakt dat Lau er niet meer is.
We bekijken foto's die daar zijn gemaakt en die ik nog niet eerder had gezien. Er worden verhalen verteld die ik nog niet wist. Laura heeft ook in de kliniek haar best gedaan om het een ander naar de zin te maken. Ze deed spelletjes met andere jongeren en stelde ze op hun gemak als ze nieuw waren. Ze deed haar corvee klusjes trouw en liet de rotklusjes niet liggen voor een ander. Ze wilde ook daar, ondanks haar eigen depressie en angst er voor een ander zijn. We lachen omdat ze zo grappig was en we huilen omdat ze er niet meer is.
Er wordt liefdevol over mijn meisje gepraat en ooh, wat doet me dat goed! Wat ben ik trots op haar!!
Wat is het prettig voor mij om op deze manier afscheid te kunnen nemen van deze mensen en deze plek. Daar waar Laura haar laatste jaar gewoond heeft en waar ze me vast nog veel meer kunnen vertellen over haar. Dat gaat ook zeker nog gebeuren want ik krijg alle ruimte om nog terug te komen.
Een klein stukje afscheid is weer genomen. Met een lach en een traan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten