13 februari. The day after

De dag na mijn verjaardag.

Wat zag ik tegen die dag op, al weken merkte ik dat het me dwars zat.
Laura zo te zullen missen. Jarig moeten zijn terwijl ik me ver van feestelijk zou voelen.

Met dat het dichterbij komt kan ik meer los laten. Ik weet uit ervaring na het overlijden van Lennard, dat het niet zo veel zin heeft om de dag tot in detail te regiseren. Er gaan altijd dingen anders dan je het plant. Wanneer ik wil dat er niets buiten die planning om gebeurt krijg ik stress, en dat moet en wil ik mezelf niet aan doen.

Het enige wat ik echt niet wil, is een kamer vol bezoek, maar zo ver komt het niet.

's Morgens vroeg ga ik naar de begraafplaats en leg ik een paar roosjes neer bij mijn kinderen, zoals ik me had voorgenomen.

Het is er zo mooi! De zon schijnt en een heel dun laagje sneeuw bedekt de grond.
Het is verdrietig, maar ook goed voor me om de dag hier te beginnen.

Ik laat me feliciteren door mensen die dat willen en laat ik het bezoek binnen dat komt. Ik neem de cadeautjes aan die de jongens, andere familie en vrienden voor me hebben mee genomen. En we eten een taartje.

Ik maak 's avonds lekker eten klaar en we zitten met fijn gezelschap aan tafel.

Ik bedenk in de loop van de laatste week, dat hoewel ik me niet feestelijk voel, ik het me zelf niet moet ontnemen dat er mensen voor me zijn die me willen steunen en er voor me willen zijn. Familie en vrienden die ik gewoon nodig heb op deze dag.

Ik merk dat er zo veel mensen om me heen staan, die er voor me willen zijn. Mensen die een lief meelevend berichtje of appje sturen. Die begrijpen dat het een moeilijke dag is, waarop ik Laura en Lennard extra mis.

Het voelt als een warme deken als ik besef hoeveel meeleven er is en hoeveel mensen dit laten weten. Ik bedenk dat ik het de mensen om me heen ook niet moet ontnemen om er voor mij te zijn.

In de middag wandel ik samen met mijn zus nog een keer de kant van de begraafplaats op. Nóg maar even daar zijn. Omdat ze er zo bij horen.

We praten over Laura en over haar laatste periode. Het is goed en fijn om haar zo op deze dag aandacht te geven.

We hebben het over Lennard, die lieve Len...

En ooh... wat mis ik mijn meisje. Haar lieve aandacht en aanwezigheid, het ontbijtje op bed, haar stem, haar zorg, en haar vrolijkheid van voor dat ze ziek werd.
Haar knuffels en het zingen boven op haar kamer.

Het schrijnt de hele dag door.

Wat mis ik mijn ventje, al is het raar om te merken dat het missen van hem zo veel anders voelt dan in het begin.

Vandaag is het tweede dag in mijn nieuwe levensjaar.

Er ligt een heel nieuw jaar voor me. Zonder Laura en zonder Lennard.

Het voelt als een eeuwigheid die ik niet door kan komen. Maar het zal moeten.

Ik zal verder moeten zonder hen.

En ik wíl ook verder, maar hun afwezigheid zal me verdriet geven.

Het voelt als een enorme berg die voor me staat.