23 februari. Jij bent kostbaar...

Vandaag valt er bij veel mensen een bedankkaartje door de brievenbus. Om te laten weten dat we het zo waarderen dat er met ons mee geleefd is en wordt.

In de afgelopen weken bedenk ik hoe het er uit moet gaan zien. Langzamerhand krijgt het meer vorm en uiteindelijk ben ik tevreden over het idee. 

Het is fijn voor me om dit te kunnen doen. Want ik doe het als het ware voor Laura. Door het te bedenken en uit te voeren kan ik Laura nog iets geven.
Ik denk tijdens het ontwerpen aan haar, en aan de afgelopen tijd. En dat is waar ik mee bezig wil zijn. 

Maar hoe fijn het is om iets voor haar te kunnen doen, zo verdrietig is het ook. Het had eigenlijk niet zo moeten zijn...

Als de kaartjes gedrukt zijn en gebracht worden ben ik er bijna blij mee, maar tegelijk maakt het me ook verdrietig.

De voorkant van het kaartje sluit aan bij de woorden die klonken tijdens de rouwdienst; 'Jij bent kostbaar in Mijn ogen.'  Zoals God kijkt naar Laura, kijkt Hij naar alle mensen. Het geldt niet alleen voor haar. Ik vind het daarom mooi om dit op de voorkant te zetten.

En ook voor mij is Laura zo kostbaar. Ik houd nog zielsveel van haar. Daarom ontroert het me om het kaartje te bekijken en haar foto te zien.

Ik schrijf deze week heel veel namen en adressen op de enveloppen van degenen die op de begrafenis aanwezig waren. Het doet me stil staan bij al die mensen, die afscheid kwamen nemen van Laura. Ik denk weer aan de dag waarop ze begraven werd. Herinneringen van die dag komen naar boven, 

Vandaag breng ik heel veel kaartjes rond, en brengt de postbode er bijna net zo veel bij mensen verder weg. Ik ben er de hele dag druk mee en fiets het halve dorp door.

Aan het einde van de middag, als ik weer een stapeltje heb weggebracht kom ik langs de begraafplaats. Het is voor mij logisch om daar nu heen te gaan.
De zon gaat bijna onder en de wolkjes in de blauwe heldere lucht kleuren oranje-roze. De wind heeft ze wat uit elkaar geblazen waardoor het net mooie zachte veertjes lijken.
Ze doen me denken aan mijn lieve meisje met haar zachte karakter. Het maakt me weemoedig als ik daar loop en bij haar graf sta.

Vandaag heb ik hiermee weer een stukje afscheid genomen van mijn meisje. Ik wil het graag af hebben, maar als het morgen klaar is kan ik ook dit niet meer voor haar doen