1 juni. Twee rouwprocessen

Het rouwen om het sterven van Laura is het voornaamste waar ik het laatste halve jaar mee bezig ben. Dat lees en merk je hier ook op mijn blog.

Nu zij overleden is, staat dat helemaal op de voorgrond in mijn denken. Het overspoelt al het andere wat er in mijn leven is. Ook het rouwen om en het verlies van Lennard lijkt naar de achtergrond te zijn geraakt.

Door de tijd heen had ik het rouwen om Lennard al voor een deel ingebed in mijn leven.

Het rouwproces was in rustiger vaarwater gekomen, maar Lennard speelde na 6 jaar nog altijd een hoofdrol. Hoewel ik al veel rust had over zijn sterven zat hij nog altijd in mijn hart en hoofd bij alles wat ik deed.

Toen overleed Laura en kwam ik opnieuw in een rouwproces. Mijn leven werd wéér opgeschud en totaal op zijn kop gezet. Het nieuwe verdriet dat kwam zorgt er voor dat ik daar nu helemaal door in beslag genomen word.

Ik vond het een rare gewaarwording om te merken dat er iets gekomen was dat groter was dan het sterven van Lennard. Ik had nooit gedacht dat er iéts meer impact zou hebben op mijn bestaan dan het verliezen van mijn kind. 

Maar er kwam toch iets: Het overlijden van nóg een kind…

Het overlijden van Laura neemt me zo mogelijk nog meer in beslag.

Toen Laura overleed dacht ik: Rouwen heb ik eerder gedaan. Ik weet hoe het moet. Ik zag er tegenop, maar dacht dat ik de nieuwe rouw op het vorige proces kon leggen en dat het daardoor bekend zou zijn voor me.
Dat ik handvaten zou hebben om het wéér aan te gaan. Maar daarin heb ik me vergist. Het verliezen van Laura geeft een heel ander proces. Niet te vergelijken met dat van Lennard.

Dat van Lennard begon al meteen nadat hij was geboren. Ik wist vanaf dag één dat hij niet lang te leven zou hebben.
Toen hij overleed was ik intens verdrietig. Hij was net zo veel mijn kind als de andere drie.
Maar voor hem was ik ook oprecht blij omdat hij niet meer hoefde te lijden. Mijn taak om voor hem te zorgen was klaar. Het voelde niet als onaf.

Ik merk dat het rouwen om Laura anders is. De rouw is rauwer. Heftiger. Ik heb er veel meer strijd om en minder rust over dat ze er niet meer is. Mijn leven staat meer op zijn kop dan toen.

Het plotselinge overlijden van Laura en haar keuze om niet meer te willen leven heeft me meer uit balans gebracht dan 6 jaar geleden toen Lennard overleed.

Het leven van Laura leven brak ineens af. Hoewel ze ruim 19 was, was het laatste stukje van haar vorming en opvoeding nog niet klaar.
Mijn taak was nog niet af. Maar ook mijn toekomst met Laura werd in één klap weggevaagd.

Het rouwen om Lennard gaat nog door, naast dat van Laura. Het rouwen om mijn beide kinderen zal nooit klaar zijn. Het zal er altijd in mijn leven zijn.

Twee rouwprocessen, op verschillende manieren en in verschillende stadia, maar één moeder bij wie dit zich in het hoofd en hart afspeelt. Die moeder ben ik. Hoe moet ik dat doen?

Vaak gaat het vanzelf en eist het verdriet om Laura zijn plek op. Dan is het geen kwestie van kiezen waar ik me mee bezig moet houden. Het gebeurt gewoon.

Het kan me ook overvallen omdat het zo veel is bij elkaar. Omdat ik soms niet weet om wie ik nou verdrietig ben. 

Het is een enorme klus die ik doe. Al weet ik niet altijd precies hoe ik het moet doen, toch doe ik het en zal ik het blijven doen.

Omdat ik genoeg liefde heb voor beide, zal ik kunnen en willen rouwen om Laura en Lennard allebei.