10 juni. Bidden bij het graf.

Het is een mooie zondagmiddag.
Ik ben bij Laura haar graf en geef de plantjes die net opkomen water.
Ik hark het stukje grond er omheen netjes aan. Het zijn kleine dingen die ik kan doen om vorm te geven aan mijn rouwen.

Ik sta daar een poosje en kijk naar de foto van Laura. Haar jonge lachende gezicht kijkt me aan. Het lijkt als de dag van gisteren dat ze er nog was en ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat ik haar hier nooit meer zal zien.

Deze weken lijkt het verdriet zich te verdiepen. Het gegeven dat Laura fysiek niet meer in mijn leven zal zijn, de toekomst zonder haar voor me, maakt dat ik opzie tegen de lange tijd die komt. De toekomst die zo anders zal zijn dan ik me had voorgesteld.
Hoe moet en kan ik verder als Laura er niet meer bij is?
Ik mis haar zo verschrikkelijk...

Op de begraafplaats zijn twee vrouwen die het graf  van hun moeder bezoeken. Als ze weggaan blijven ze even bij mij en bij Laura's graf staan. Ze kijken naar haar foto en vertellen me dat ze de hartjes en de bloemen op haar graf mooi vinden staan.

Ze vragen naar Laura. Wie ze was en of ze ziek was? Ik leg kort uit wat er is gebeurd en zie het meeleven op hun gezichten.
'Wat een verschil als een moeder 89 werd of een dochter maar 19', vinden ze.
We praten over verder gaan met het leven en hoe dat dan moet.

Het gebeurt wel eens vaker dat ik daar een praatje maak met iemand. Het is bijzonder om op deze plek een gesprek te hebben met mensen die net als ik, het graf van hun geliefde bezoeken.
Het zijn momenten om later aan terug te denken omdat de gesprekken vaak de diepte in gaan en inhoud hebben.

"Ben je gelovig?" Vraagt één van de vrouwen.
Mijn antwoord is "ja!" Ik vertel dat ik blij ben dat ik mjjn geloof heb. En dat ik weet dat God in deze tijd bij me is, maar dat ik ondanks dat, zo verdrietig ben.

We praten over wat geloven voor ons betekent en wie God voor ons is. Het is fijn om dit te kunnen en mogen delen met deze vrouwen, die ik helemaal niet ken. Maar ze zijn net als ik gelovig en dat geloof verbindt ons.

"Vind je het goed als ik voor je bid?" Vraagt één van de de twee.
Ik antwoord dat ik het fijn vind als mensen voor me bidden en dat het me goed zal doen.

De vrouwen komem naast me staan en de ene pakt mijn hand. Zo staan we daar samen. Op zomaar een zonnige zondagmiddag op de begraafplaats. Bij het graf van mijn lieve Laura.

Een kort gebed om kracht en Gods zorg voor mij klinkt zacht bij de graven op het veld. De zon schijnt, de wind waait zachtjes en verder is er even niets, behalve dat gebed bij het graf van Laura.

Wat is het bijzonder en wat is het kwetsbaar. Deze twee onbekende vrouwen brengen mij en mijn grote verdriet op deze bijzondere plaats onder de aandacht van God.

Ze geven me een beetje moed voor vandaag.
Ze geven me een glimp van Gods liefde op deze zondagmiddag waarop ik me zo somber voel.

Er gebeuren soms mooie dingen op deze verdrietige plek.
God zelf was het die deze vrouwen gebruikte om mij te bemoedigen.
God zelf is het die mij op deze manier troost.