Het geeft me voldoening om de plek netjes te houden en er zorg aan te besteden. Een kaal stukje aarde vind ik voor mijn meisje echt te leeg. Het past niet bij wie Laura was.
Toen ik in het najaar bollen plantte verwachtte ik dat alles in het voorjaar zou gaan bloeien. Nu is het bijna zomer maar zijn alle bollen nog steeds niet uitgekomen.
Op het graf van Laura staan nu Allium planten. Ik pootte de bolletjes in het najaar samen met mjjn nichtje als een rand om het graf. Maar wist toen nog niet hoe het er echt uit zou gaan zien.
Het is anders dan ik me had voorgesteld, eigenlijk mooier dan ik had kunnen bedenken.
De laatste weken zijn ze nog flink gegroeid.
Het zijn ranke planten waarin bovenin een bolvormig knopje is gegroeid. Ik verwacht dat ze deze week zullen uitkomen, maar ook nu al is het een prachtig gezicht. De bloemknopjes zelf geven hun eigen sfeer aan het stukje grond waar mijn meisje ligt begraven.
De planten staan om het graf van Laura en vormen zo een soort haagje. Het heeft iets beschermends, dat haagje om het graf van mijn meisje.
Als het een beetje waait wiegen de stengels met hun kopjes zachtjes heen en weer. Het is een liefelijk gezicht. Samen met de hartjes die er ook nog steeds staan.
Het is zoals het bij Laura past.
Als ik daar ben kan ik er naar blijven kijken. Intussen zijn mijn gedachten bij haar.
Het graf van Laura ... ik verzorg het en sta daar stil bij mijn lieve meisje.
Ik heb het nodig om er vaak te zijn. Om ook daar om haar te rouwen.
Laura is daar niet maar het verzorgen van haar graf is een van de weinige dingen die ik nog voor haar kan doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten