Ik loop onder de bomen op de begraafplaats. Het was een grijze dag vandaag, maar nu is de zon doorgebroken.
Het warme zonlicht valt op mijn schouders als ik bij het graf van Laura sta. Het voelt als een warme troostende deken terwijl ik bij haar stille graf sta. Ik kijk omhoog, naar de intens blauwe lucht. Zo blauw dat het lijkt alsof de hemel heel dicht bij is. Op dit soort momenten voel ik me even wat dichterbij Laura dan anders.
Mijn lieve meisje in de hemel. Zo ver weg maar misschien toch dichterbij dan ik vaak denk. Kon ik maar even kijken hoe het daar is. Of haar een knuffel brengen. Wist ik maar hoever weg de hemel is.
Mijn hart is daar. Omdat mijn meisje daar is.
's Avonds zit ik op de bank en ik kijk TV. Er is een programma op over mensen die van elkaar houden, maar elkaar missen omdat ze ver bij elkaar vandaan wonen: Love is in te air. Deze mensen missen hun geliefden ook, maar kunnen nog naar elkaar toe.
Wat zou het heerlijk zijn als ik dat óók kon. Een retourtje naar de hemel om even op bezoek te gaan.
Maar dat kan niet. Het maakt me verdrietig als ik besef dat ik mijn kinderen echt niet meer zie, zelfs niet als ik met een vliegtuig ga, de hemel tegemoet. Hoe dichtbij of ver weg die plek ook is, hij is onbereikbaar.
Ik kijk weer omhoog, naar de heldere lucht die nog zo lang licht is in deze tijd van het jaar.
Ik denk aan Laura. En weet dat mijn liefde voor haar niet over gaat nu zij er niet meer is.
Ik kan niet naar haar toe, maar mijn liefde reikt tot in de hemel.
Love is in te air.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten