De eerste jaren nadat hij was overleden was het een beladen maand voor me. Het was erg zoeken naar hoe ik die dag wilde invullen. De verjaardag-dag van Lennard was voor mij moeilijker dan de sterfdag. Het zou feest moeten zijn maar dat was het niet.
Na verloop van tijd lukte het me om wat meer los te laten en te laten gebeuren wat er gebeurde op die dag. Dat was prettig en gaf wat ontspanning. Ik kwam de dag makkelijker door en ook de weken die er aan vooraf gingen.
Nu is het allemaal wéér anders.
Door het sterven van Laura is het bewust rouwen om Lennard eigenlijk stil komen te staan. Het was (en is nog) te veel om te rouwen om twee kinderen tegelijk. Het abrupte einde aan het leven van Laura, de schok die dat teweegbracht nam bijna alle beschikbare ruimte in.
Ik merkte dat ik mijn aandacht niet kon verdelen. Ik kon en kan haast niet anders dan bezig zijn met het verlies van Laura.
Hoewel ik Lennard zijn grafje net zo vaak bezoek als dat van Laura en ik hem natuurlijk niet vergeet, stond het echte rouwen om hem de afgelopen tijd niet op de voorgrond.
En nu is het juni. De geboortemaand van Lennard. Ik merk dat nu die dag er aan komt, ik meer met hem bezig ben dan in het afgelopen halve jaar. Twee rouwprocessen lijken deze weken te gaan wedijveren om voorrang.
Het is verwarrend, en veel.
Want Laura zit groot in mijn hoofd en nu moet Lennard daar ook weer bij.
Het gaat allemaal door elkaar heen lopen. Het geeft chaos. Nog meer dan er al was.
Ik probeer ook nu om het los te laten. Om niet teveel te willen plannen. Om die dag te gaan laten komen zoals die komt.
Om ook de komende weken per dag te leven en elke dag te zien hoe het moet gaan.
Zoals ik in de afgelopen jaren leerde dat dát het beste werkt.
Het is niet zo dat ik dat makkelijk doe. Want ik ben nogal van het vooruit denken en plannen.
Ik merk wel dat als het een dag wel lukt, het ontspanning geeft.
Natuurlijk kan ik mijn gedachten niet stoppen. Ik zal, naar 24 juni toe, denken aan Lennard en Laura allebei. Ik zal herinneringen ophalen en bepaald worden bij hoe het was toen hij geboren werd. Hoe mijn leven ook toen al veranderde.
Maar ook het verdriet om Laura zal een grote plek innemen.
De komende weken zullen twee rouwprocessen om de voorrang strijden. Het zal zoeken worden naar hoe ik ze samen moet doorlopen. En de vraag is of dat kan.
Stap voor stap en dag voor dag zal ik het moeten doen en gaan ervaren hoe het zal gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten