Bij het rouwen om Laura komen aspecten naar voren, waarvan ik niet had gedacht dat ze mee zouden spelen en me van mijn stuk zouden kunnen brengen.
Met dat ik Laura heel erg mis, mis ik ook alle dingen die bij haar horen.
Het was een verdrietige ontdekking, te merken dat ik met Lau ook haar vriendinnen mis.
Ze kwamen regelmatig langs, die meiden. En samen met Laura deden ze hun (meiden)dingen. De ene keer kwam er een vriendin om samen met haar te gaan hardlopen, of gitaar te spelen. -Wat mis ik het om te luisteren naar de liedjes die ze boven op haar kamer zongen en speelden.-
Een andere keer gingen ze winkelen of even iets drinken in het dorp.
Taart maken, huiswerk doen, of logeren en heel lang kletsen. Er werd van alles ondernomen. In de zomer kwam er vaak een vriendin om samen met Laura te gaan varen in haar bootje. Soms bleef er één mee eten wat altijd gezellig was.
Wat mis ik de kleine gesprekjes die ik soms had met die vriendinnen. En wat mis ik het contact en de gezelligheid die dit met zich mee bracht.
Ook hiervan kan ik erg verdrietig zijn, dat dit er allemaal niet meer is. De sfeer in mijn huis is mede veranderd doordat er geen meisjes meer komen.
Het is confronterend om deze meiden te zien doorgaan met hun leven. Ze hun plannen te zien maken, diploma's halen, verjaardagen vieren en vriendjes krijgen.
Het zijn allemaal dingen die voor Laura deels wel waren gekomen, maar voor een groot deel ook nog moesten komen. Gebeurtenissen die nooit plaats zullen vinden. Mijlpalen die er niet zullen zijn. Ook hiervan moet ik afscheid nemen en het achter me laten.
Het leven van Laura's vriendinnen gaat door, en dat is goed.
Maar Laura's leven is gestopt. Het is een groot contrast en dat maakt de rouw en de pijn om haar verlies groter.
In de afgelopen maanden heb ik af en toe contact met een aantal van hen. Soms een WhatsApp je. Soms een heel kort praatje. Op een avond zijn twee van Laura's vriendinnen bij me geweest en hebben we kunnen praten. Dat was fijn en goed.
Maar het contact met hen verliep altijd via Laura en nu zij er niet meer is, is het logisch dat ik hen nog maar weinig zie en spreek.
Daarbij is het best ongemakkelijk voor hen, maar soms ook voor mij, om een gesprek te beginnen omdat het spreken over Laura veel pijn met zich mee brengt. De emoties die er zijn, maken het soms moeilijk en we kennen we elkaar niet altijd goed genoeg om ze 'zomaar' te delen.
Het overlijden van Laura heeft ook bij haar vriendinnen veel losgemaakt. Ik hoor het soms van hun ouders of van de jeugdcoaches van de kerk.
De behoefte om er een keer met elkaar over te praten bleek er te zijn. Zowel bij de meiden als ook bij mijzelf.
Daarom werd er een avond georganiseerd om bij elkaar te komen. En met elkaar te praten en te delen.
In een volgende blog zal ik hierover wat schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten